*** Ta recenzja może zdradzać kluczowe fragmenty filmu ***

Lata dziewięćdziesiąte, niewątpliwie złoty okres dla tak zwanego „kina kopanego” przyniósł nam wiele różnego typu produkcji, o samotnym bohaterze pokonującym dzięki swoim umiejętnościom walki gromady przeciwników. Zazwyczaj tą jedno osobową armią był mężczyzna. Schemat ten jednak łamie kilka filmów jak choćby Waleczna dama. Główną bohaterką jest tu bowiem kobieta i to całkiem znana swego czasu Cynthia Rothrock.

Właściwie poza zmianą wizerunku bohatera reszta jest już typowa i kręcona według schematu. Wszystko kręci się bowiem wokół motywu zemsty. Oczywiście w filmie nie mogło zabraknąć, trudnego i wyczerpującego treningu, pokazującego co potrafi masz bohater. Dodatkowo dostajemy również kilka walk z pojedynczymi przeciwnikami i bandą zbirów. Całość uzupełniają liczne strzelaniny i pościgi, z których Kathy zawsze wychodzi obronną ręką.

Teoretycznie w filmie mamy wszystko czego można chcieć i oczekiwać po tego typu produkcji. Tylko, że co jest nie tak. Przede wszystkim Cynthia Rothrock nie jest tak wyrazistym bohaterem jakiego można by oczekiwać. Drobna kobieta jakoś nie pasuje za bardzo to tego typu roli. Niekiedy wygląda to już komicznie. W filmie widać też niestety jak niektórzy przeciwnicy sami wystawiają się na cios, lub czekają by upaść. Czasami kamera gubi bohaterów i przez jakiś czas oglądamy wybuch, wypadek czy okolicę.

Jest to więc kolejny mało znany średniak, niczym nie zaskakujący. Widząc ten film po latach niestety stwierdzam, że o ile kiedyś był ciekawy to teraz wypada blado.