Film Czyngis-Chan (2007) opowiada historię kształtowania się charakteru u młodego Temudżyna, zwanego dalej Czingis-Chanem. Nie jest to jednak film psychologiczny. Nie opowiada też o dochodzeniu do władzy człowieka, który podbił swego czasu pół świata. Jest to raczej naiwnie opowiedziana i reżysersko niewprawna propagandówka, w której dzielny Czingis od najmłodszych lat poniewierany przez bliźnich, dzięki sile charakteru, uporowi i miłości swojej wybranki (w wieku lat dziewięciu został zmuszony do wyboru żony i trafił w dziesiątkę) kilkukrotnie podnosi się z kolan. Na koniec filmu, dla naciąganego podsumowania, jednoczy wszystkich Mongołów w pięknej bitwie. Pozostali Mongołowie tej operacji nie przeżyli.

Miałem dobre nastawienie do filmu, bo słyszałem o tym władcy niestworzone historie. Niech wystarczy jedna, że podobno współcześnie prawie wszyscy ludzie na wschód od Bugu mają gen jednego przodka z okolic dwunastego wieku naszej ery. Jedynym prawdopodobnym kandydatem na pra-pra-pra... dziadka jest właśnie Czingis, który pod koniec panowania miał kilkaset żon. To daje do myślenia i miałem nadzieję, że zobaczę jak daje radę jurny chan. Bohater filmu jest jednak mdłym, mało charyzmatycznym i upartym kolesiem, który z pierwowzorem ma tyle wspólnego co ja z recenzentem filmowym.

Wierzę, że zobaczę kiedyś film o Czingisie z krwi i kości, ale to jeszcze nie tym razem. Czy obraz ten ma jakieś zalety? Jednocząca bitwa jest ładnie nakręcona. Być może kogoś wzruszą bezkresne stepy i nastrojowa muzyka. Może pociesza też świadomość, że część zdjęć nakręcił Sergei Trofimov, ten od Straż nocna (2004) i Straż dzienna (2006). Ale co to za pocieszenie?

* Jeśli po tej recenzji liczycie na romantyczny wieczór na pustej sali to możecie się zawieść bo pokazy będą nieliczne, a film został za coś nominowany do Oscara więc "pozerka" zapewni komplet na sali.