Ekranizacja słynnej powieści Fiodora Dostojewskiego o tym samym tytule, z muzyką Janusza Hajduna. Zbrodnia i kara to opus magnum Piotra Dumały. Prawdę o ludzkiej psyche wyraził tu z mistrzostwem godnym Bergmana. W filmie nie pada ani jedno słowo, ale perfekcyjna narracja sprawia, że akcja, stany umysłu zabójcy i sceneria Petersburga pozostają w doskonałej jedności, a najprostsze przedmioty, zegarek czy siekiera, "mówiąc o sobie" mówią o Raskolnikowie. Stwarza to precyzyjną notację stanów umysłu zabójcy i portret psychologiczny równie głęboki jak ten, który Dostojewski oddał słowami.