Sprawna i atrakcyjna wizualnie animacja, która myli intensywność z treścią. Oferuje ciągłą stymulację, ale niewiele poza nią. To film, który ogląda się bez wysiłku i równie łatwo o nim zapomina.

Druga odsłona przygód najsłynniejszego hydraulika w kosmosie to przykład widowiska, które doskonale wie, jak przyciągnąć uwagę. "Super Mario Galaxy Film" działa bowiem, jak perfekcyjnie zaprojektowana atrakcja w parku rozrywki - jest intensywna i kolorowa, ale czy coś poza tym? Oglądając ową animację od razu na myśl przyszła mi adatapcja gry "Minecraft".

Fabuła stanowi jedynie pretekst do przerzucania bohaterów między kolejnymi "poziomami". Mario i jego towarzysze przemierzają galaktyczne światy, mierząc się z Bowserem i nowymi zagrożeniami, jednak oś konfliktu pozostaje szkicowa. Relacje między postaciami, szczególnie potencjalnie ciekawa dynamika Bowsera i Bowsera Jr., są sygnalizowane, lecz szybko porzucane na rzecz kolejnych sekwencji akcji. Film nie tyle opowiada historię, co układa serię epizodów spiętych luźnym ciągiem przyczynowo-skutkowym.

Reżysersko mamy do czynienia z produkcją podporządkowaną tempu. Narracja jest hiperaktywna, momentami wręcz chaotyczna, a sceny urywają się, zanim zdążą wybrzmieć, ponieważ montaż konsekwentnie unika pauz. Każda próba budowania napięcia czy emocji zostaje natychmiast zagłuszona kolejną porcją bodźców. To decyzja świadoma, bowiem ten film nie chce, aby widz miał czas na refleksję, bo wtedy zauważyłby, jak niewiele się tu naprawdę dzieje. Praca kamery i animacja stoją na wysokim poziomie. Poszczególne światy są zaprojektowano z wyraźnym wyczuciem estetyki, a zmiany stylu (np. sekwencje inspirowane 8-bitową grafiką czy stylistyką kreskówek z lat 80.) wnoszą wizualną różnorodność. Problem w tym, że to głównie ornamenty. Muzyka i dźwięk pełnią funkcję ilustracyjną, sprawnie podbijają energię scen, ale rzadko budują własną tożsamość. Najlepiej wypadają dźwięki znane z ikonicznych gier o Mario.

Największe zastrzeżenia budzi, jednak scenariusz. Dialogi sprowadzają się do komunikatów typu "idziemy dalej" lub "musimy to zrobić", z okazjonalnymi żartami, które niezawsze trafiają w punkt Konstrukcja postaci jest uproszczona, przez co bohaterowie nie przechodzą wyraźnych przemian, a jeśli pojawia się zalążek łuku dramatycznego, zostaje on szybko porzucony. Widać to szczególnie w przypadku Bowsera, który balansuje między rolą antagonisty, komicznego przerywnika i niemal sojusznika bez wyraźnej logiki motywacyjnej. Nadmiar postaci dodatkowo pogłębia problem, gdzie film próbuje chce dać nam zbyt wiele ikon jednocześnie, przez co żadna nie otrzymuje wystarczającej przestrzeni.

Logika konfliktów bywa umowna nawet jak na standardy kina familijnego. Kolejne przeszkody pojawiają się i znikają zgodnie z potrzebą tempa, a nie dramaturgii. W rezultacie stawka wydaje się iluzoryczna i widz nie ma poczucia, że cokolwiek naprawdę jest zagrożone. To paradoks produkcji, w której dzieje się bardzo dużo, ale trudno wskazać, co z tego ma znaczenie.

Pod względem tonu film jest konsekwentny aż do bólu. To nieustanny strumień kolorów, żartów i odniesień, który nie dopuszcza do siebie powagi ani melancholii. Nawet gdy narracja ociera się o potencjalnie ciekawsze tematy, natychmiast następuje ucieczka w kolejną sekwencję akcji. Klimat przypomina konsumpcję fast foodu - jest szybki zastrzyk przyjemności, po którym nie zostaje wiele do przemyślenia. Owszem, pojawiają się efektowne światy - jak sekwencja w antygrawitacyjnym kasynie czy tor przeszkód inspirowany mechaniką gier - ale są to pojedyncze momenty powtarzalnej formuły.

Nie sposób pominąć faktu, że film celuje przede wszystkim w młodszą widownię i fanów marki. Dla nich rozpoznawanie kolejnych odniesień i cameo może stanowić realną frajdę. Jednak traktowanie tego jako wystarczającego uzasadnienia dla braków scenariuszowych jest podejściem krótkowzrocznym. Kino animowane wielokrotnie udowadniało, że potrafi łączyć widowiskowość z emocjonalną głębią, ale tutaj tej ambicji wyraźnie zabrakło.

Podsumowując, "Super Mario Galaxy Film" to produkcja sprawna technicznie i atrakcyjna wizualnie, która jednak myli intensywność z treścią. Oferuje ciągłą stymulację, ale niewiele poza nią. To film, który ogląda się bez wysiłku i równie łatwo o nim zapomina.