"Ktoś całkiem obcy" to kino wprawdzie zaangażowane emocjonalnie, wrażliwe na niedolę ludzką i podkreślające jej uniwersalny wymiar, ale jednocześnie dość oszczędne w środkach.

Homsi jest lekarką w samym epicentrum pożogi. Aleppo zostało objęte przeciągającą się wojną domową. Syria metodycznie płonie. „Ratujesz wroga, jesteś wrogiem.” – usłyszy Homsi od młodego szeregowca. Młoda lekarka zobaczy wycelowane w swoją stronę lufy karabinów. Na stole operacyjnym wylądował przeciwnik reżimu Asada. Jego wierni żołnierze wpadli do szpitala w poszukiwaniu niedobitych przeciwników dyktatora. Homsi zasłania się etyką lekarską nakazującą ratować wszystkich bez wyjątku potrzebujących ludzi. Detonacja zaraz potem pogodzi zwaśnione strony. Szpital legnie w gruzach. Homsi uniknie śmierci i wraz z córką spróbuje się wyrwać z tygla przemocy, jakim jest Aleppo.

Tarek niedawno zaciągnął się do syryjskiej armii. Chłopaka nieraz jednak rusza sumienie, gdy każą mu strzelać do bezbronnych ofiar. W tym kraju coraz trudniej poznać, kto jest wrogiem, a kto sojusznikiem. „Przynosisz wstyd rodzinie.” – usłyszy od swojego ojca. Tarek, żołnierz, dostał zadanie przeczesania podejrzanych dzielnic. Jego patrol zatrzymał samochód, w którego bagażniku schowana jest Homsi z córką. Obie chciałyby zbiec przed bombami. Żołnierze demaskują skrytkę uciekinierek. Czy Tarek wykona rozkaz przełożonego, który każe rozstrzelać desperatki?

Marwan jest szczęśliwym ojcem. Jego kraj stanął wprawdzie w obliczu krwawej wojny, ale mężczyzna sprawnie odnalazł się w nowej rzeczywistości. Marwan organizuje hurtowy transfer nielegalnych migrantów podążających z Syrii do Turcji. „Tylko gotówka, płatności kartą nie przewiduję!” – kategorycznie oznajmia swoim klientom „przedsiębiorca turystyczny”. W domu Marwan zmienia oblicze. Mężczyzna przybiera nagle maskę dobrodusznego taty. Obiecał przecież małemu synkowi podróż do Chicago. Aby ją zrealizować, musi przeprawić przez granicę sporo istnień ludzkich po 2000 dolarów za sztukę. Dzieci mogą wspaniałomyślnie liczyć na taryfę ulgową.

„Kochają być bohaterami” – usłyszy Fathi. Mężczyzna został pobieżnie poinstruowany na okoliczność kontroli podczas nielegalnej żeglugi w kierunku bezpiecznych brzegów Turcji. W razie czego Fathi powinien przebić nożem ponton niosący na swoim pokładzie uciekinierów i czekać na interwencję straży granicznej. Oni z założenia ratują boat people. W zgodzie z rozkazem oraz dlatego, że kochają być bohaterami. Kapitan greckiej ekspedycji patrolującej Morze Śródziemne także doszlusuje do „ekipy” połączonej sztafetą kolejnych zdarzeń przyczynowych. Ciąg tragicznych następstw, choć przyjmie różne perspektywy indywidualne, dopełni się bezradnymi konsekwencjami.

„Ktoś całkiem obcy” to kino wprawdzie zaangażowane emocjonalnie, wrażliwe na niedolę ludzką i podkreślające jej uniwersalny wymiar, ale jednocześnie dość oszczędne w środkach, wyrażające emocje niezbyt nachalne. Film w reżyserii Brandta Andersena nie podsuwa przesadnie ostentacyjnych wniosków. „Znasz powód tej wojny?” – usłyszy Tarek, który do armii wstąpił w dobrych intencjach. Realia jednak zatoczyły szerokie koło i życie szybko zweryfikowało szlachetne pobudki młodego idealisty. „Ktoś całkiem obcy” jest właśnie opowieścią o ludziach, którzy zmieniają na bieżąco swoje wyobrażenie o świecie. I muszą pamiętać, że na koniec płatność kartami kredytowymi nie będzie respektowana. Liczy się tylko to, co na stole.