To nie jest film zły. To film nijaki. Ogląda się go bez bólu, ale też bez zaangażowania. 5

Pewnie każdy z Was tak miał - ja również - że oglądająć jakiś film w głowie pojawiała się myśl, że już gdzieś to widziałem. I to nie dlatego, że dany film był hołdem czy reinterpretacją gatunku, ale dlatego, że to produkt precyzyjnie zaprojektowany, bezpieczny i boleśnie przewidywalny. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" idealnie wpisuje się w ten schemat. To romantyczna opowieść, która teoretycznie ma wszystko, czego wymaga konwencja - przyjaźń przeradzającą się w miłość, podróże, niewypowiedziane uczucia, ten jeden moment, który wszystko psuje. Jednak w praktyce nie ma tego, co w romansie najważniejsze, czyli duszy.

Największym grzechem filmu jest jego kompletna nijakość. To kolejny przykład netflixowej produkcji, w której forma pożera treść. Zdjęcia są ładne, lokacje atrakcyjne, aktorzy fotogeniczni, dialogi gładkie, ale wszystko to sprawia wrażenie odhaczania punktów z checklisty, a nie opowiadania historii, która naprawdę coś znaczy. Dawne komedie romantyczne potrafiły nadrobić schematyczność charyzmą i chemią bohaterów. Tutaj chemia bywa, ale nie ma na czym się oprzeć, bo scenariusz konsekwentnie unika ryzyka.

Relacja Poppy i Alexa, która powinna być osią filmu, zostaje sprowadzona do serii wspomnień i uroczych momentów, z których niewiele wynika. Film skacze po latach, ale bohaterowie właściwie się nie zmieniają. Czas płynie, wakacje mijają, a oni wciąż brzmią i zachowują się jak studenci z pierwszego spotkania. Brakuje konfliktu, który naprawdę by ich definiował, nie chwilowego spięcia czy niedopowiedzenia, lecz realnej różnicy wartości, ambicji czy potrzeb. Bez tego cała ta miłość wydaje się bardziej założeniem scenariusza niż konsekwencją emocjonalnej drogi.

Poppy jako bohaterka teoretycznie ma potencjał. Lęk przed osiadaniem, ciągła ucieczka, podróże jako sposób na unikanie odpowiedzi na niewygodne pytania. Problem w tym, że film ledwie muska ten temat. Jej trauma, niepewność i poczucie bycia "za bardzo cool" są sygnalizowane, ale nigdy naprawdę przepracowane. Z kolei Alex, przywiązany do miasteczka Linfield i idei domu, również pozostaje bardziej symbolem niż człowiekiem z krwi i kości. Ich wewnętrzne konflikty istnieją głównie na poziomie dialogów, a nie działań.

Nie pomaga też fakt, że film do bólu ufa temu, że widz i tak wie, dokąd to wszystko zmierza. Kulminacja nie zaskakuje, finał jest odhaczony zgodnie z gatunkowym podręcznikiem, a emocjonalne napięcie rozmywa się w estetycznej poprawności. Nawet momenty, które mogłyby wybrzmieć mocniej, jak konfrontacja w Toskanii czy późniejsze rozstanie, są zbyt wygładzone, jakby twórcy bali się, że prawdziwe emocje popsują komfortowy seans.

Nie nazwę tego filmu złym, ponieważ poszedłbym raczej w kierunku nazwania go nijakim. Oglądało mi się go całkowicie bezboleśnie, jednocześnie też bez większego zaangażowania. Kilka scen działa, kilka uśmiechów się pojawi, aktorzy robią, co mogą - szczególnie Emily Bader, która dźwiga film bardziej charyzmą niż scenariuszem. Problem polega na tym, że "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" nie zostawia po sobie absolutnie nic. Po seansie zostaje tylko świadomość, że to była kolejna romantyczna historia, która mogła być czymś więcej, ale wybrała najprostszą drogę.

To produkcja idealna na jedno popołudnie, gdy nie chcemy myśleć, ale fatalna jako adaptacja materiału, który podobno miał emocjonalną głębię. Film przegrywa tam, gdzie romans powinien wygrywać, czyli w prawdzie uczuć, w konflikcie i w ryzyku. I właśnie dlatego, mimo atrakcyjnej formy, trafia do kategorii "obejrzeć i zapomnieć".