„Wartość sentymentalna” to bardzo starannie przemyślany projekt rodzinnej sagi opartej na historycznych zaszłościach i emocjonalnych traumach 9

„Uderz mnie w twarz!” - domaga się od partnera biorącego udział w tej samej premierze głośnego spektaklu Nora Berg. Młoda artystka została przytłoczona nadkompletem podczas szykownej gali. W życiu atrakcyjnej kobiety nie brakuje osobistych zawirowań. Nobliwy, ale rozbity dom, niefortunne związki prywatne, wreszcie piętno wielkiego ojca, który rzucił dominujący cień na swoją rodzinę. Młodsza siostra Nory szybko wdała się w stateczne małżeństwo. Pojawiło się w nim dziecko. Nora jest odosobniona, choć publicznie doceniana. Kogoś ważnego w tym kręgu nagle zabrakło. Pogrzeb matki będzie pretekstem do nieuchronnej stypy. Tata miał dość długą przerwę w kręceniu filmów. Przedtem był oklaskiwany na licznych festiwalach. Teraz Berg senior proponuje Norze tytułową rolę w swojej kameralnej produkcji. Gustav rzuci scenariuszowy plik na blat stolika kawiarnianego, gdzie spotka się z córką. Ta honorowo odrzuci propozycję. „Tylko ty ją możesz zagrać.” - nalega ojciec. Nora ucieka w popłochu, nawet nie zamierzając zapoznać się z tekstem.

Partner sceniczny po licznych naleganiach ostatecznie uderzył Norę w twarz. Kobieta opanowała emocje i ocknęła się z przerażenia wobec wymagającej publiczności. Rozgonione myśli nie dają się jednak skupić na wykonanej roli. Ojcowska propozycja wyda się Norze nazbyt zuchwała. Córka ma świadomość nieprzepracowanej traumy rodzinnej. „Nie było cię w domu, ciągle chodziłeś pijany!” - wyrzuca Gustavowi córka. Scenopis ongiś modnego reżysera spodoba się tymczasem młodej gwieździe kina europejskiego. Kobieta zaproponuje sfinansowanie obiecującej produkcji. Gustav wstępnie, ale bez przekonania, obsadzi popularną Rachel Kemp w roli, którą przedtem rezerwował dla swojej teatralnie utalentowanej córki. Propozycja zostanie podjęta, choć gwiazda z oporami wnika w intencje autora scenariusza, mozolnie analizując zawiłe relacje obcej wszak rodziny. Druga z córek Gustava jako historyczka, od strony praktycznej postanowi zbadać losy swojej babci, która uwikłała się w działalność norweskiego ruchu oporu. Tragiczna i heroiczna młodość kobiety rzuci się rykoszetem na losy potomstwa. Poszczególne postacie można zagrać w teatrze lub filmie według subiektywnie napisanego wzoru. Ale dla ochłonięcia przed stworzeniem apologii lepiej upomnieć się przedtem o siarczysty policzek.

Skandynawskie kino posiada szeroką tradycję zgłębiania nurtu obyczajowo – psychologicznego. Film Joachima Triera dorzuci do tego wiana znaczącą cegiełkę. „Wartość sentymentalna” to bardzo starannie przemyślany projekt rodzinnej sagi opartej na historycznych zaszłościach i emocjonalnych traumach. „Dzięki tym filmom zrozumiesz relacje z matką.” - wysupła przedmioty przeznaczone dla wnuka wstawiony Gustav. Uroczystość rodzinna sprzyja wręczaniu podarunków. Rodzice Eryka będą nieco zażenowani, gdy zobaczą wśród prezentów dla malucha filmy z roznegliżowaną Monicą Bellucci oraz dvd obrazoburczej „Pianistki”. Dziadek porzucił konwenanse i uznał, iż z rodzinnych zawirowań łatwo uczynić temat publicznej opowieści. Członkowie jego rodziny do takiego kroku przekonują się bardzo powoli i niechętnie. Nawet obyta z kamerą Rachel Kemp ma wątpliwości, czy jest właściwą osobą do rozstrzygania obcych porachunków rodowodowych. „Wartość sentymentalna” była zapewne motywowana chęcią publicznej ekspiacji artystycznej, lepszej niż ta dokonana na kozetce u doświadczonego terapeuty. Wyszło z tego dzieło uniwersalne, które mimo wszystko nie naruszy publicznego tabu, a zdoła z niego wytrącić ferment żywej emocji.

Dziękujemy za seans sieci Cinema City