Rebecca Zlotowski ulepiła niniejszym zgrabny konglomerat, który zdoła obronić się swoją zwiewną formułą, a przy okazji skłoni do refleksji nawet wybrednego widza 8

Lilian nie ma ostatnio dobrej passy. Klient, który przeleżał na jej kozetce przez osiem lat, wygarnął terapeutce, co o niej myśli. Lilian jest psychiatrą. Awanturniczy palacz usiłował zerwać z nikotynowym uzależnieniem. Lilian nie umiała pomóc pacjentowi wydostać się ze szponów nałogu. Na dodatek popełnia samobójstwo wieloletnia klientka tutejszego gabinetu. Lilian próbowała przez wiele lat zgłębiać problemy małżeńskie, jakie dotknęły Paulę. Jej córka puka wkrótce po pogrzebie matki do gabinetu lekarki. Valerie ma uzasadnione podejrzenia, iż rzekome samobójstwo zostało sprokurowane. Na dowód dziewczyna pokazuje kartkę, jaką denatka zostawiła po sobie. Sporo tam sugestywnych i symbolicznych wskazówek. Mąż Pauli z kolei obarcza Lilli o aplikowanie zmarłej nieodpowiednich lekarstw. „Pierwszy raz widzę łzy w twoich oczach” - nie kryje zaskoczenia Gabriel. Mężczyzna jest byłym mężem Lilli, a przy okazji rutynowanym okulistą. Oczy eksżony ostatnimi czasy niebezpiecznie wilgotnieją. Czy to wynik osobistego afektu, czy raczej jakaś choroba dotknęła asertywną i pragmatyczną panią psychiatrę? Lilli przejęła się losem już skreślonej z ewidencji pacjentki oraz swoim ewentualnym zaniechaniem lekarskim. Kobieta zaczyna drążyć sprawę zagadkowej śmierci. Pomoże jej w tym były mąż.

„Kto zamawia prostownicę do włosów dla żony trzy dni po jej śmierci?” – mnoży wątpliwości Lillian. Gabriel coraz bardziej skłania się ku argumentom byłej małżonki. Para ostatnio zbliżyła się do siebie. „Tym rozwodem spieprzyliście mi dzieciństwo.” – narzeka dorosły syn. Julien sam już doczekał się dziecka. Do Lillian powoli dociera świadomość, iż jej własne małżeństwo nie było lepsze od związku Pauli i Simona. Ich córka także ucierpiała na burzliwych relacjach rodziców. Lillian nasłuchała się o tajemnicach swoich klientów wielu pikantnych szczegółów. Swoje sesje lekarka skrupulatnie rejestrowała. Niebawem ktoś ogołoci gabinet Lillian z cennych kaset. Siłą rzeczy pojawią się wątpliwości stawiające samobójstwo Pauli pod dużym znakiem zapytania. Lillian sama złoży wizytę w gabinecie psychiatrycznym. Może w ten sposób uwolni się od masochistycznych samooskarżeń? A może znajdzie nowe tropy w kwestii rozwiązania zagadkowej śmierci? „Moja matka nigdy nie przeprasza” – zastygnie w osłupieniu Julien. Lillian wysnuła samokrytyczne wnioski z własnej, rodzicielsko nie do końca wzorowej postawy wobec syna.

Ostatnia sesja w Paryżu to kino trudno uchwytne w precyzyjnej definicji. Nie zdoła ono zbyt natarczywie wypełnić znamion żadnego z gatunków w stopniu je afirmującym. Nie będzie to stanowiło jednak raczej obciążenia dla tej zwariowanej produkcji francuskiej. Rebecca Zlotowski ulepiła niniejszym zgrabny konglomerat, który zdoła obronić się swoją zwiewną formułą, a przy okazji skłoni do refleksji nawet wybrednego widza. Uniwersalny epilog może zadowolić zresztą nie tylko jego. Wartka i zaskakująco postępująca akcja da zaś nadzieję na udany relaks w towarzystwie Jodie Foster i Daniela Auteuila. Amerykańska aktorka już kiedyś mogła osobiście przekonać świat o wadze przypadku w dziejach ludzkości. 45 lat temu pewien szaleniec strzelał do prezydenta Reagana po to, by zaimponować właśnie Jodie Foster. Zamachowiec na szczęście spudłował. Kto wie, jak potoczyła by się historia, gdyby amerykański przywódca, który rozpętał program „gwiezdnych wojen” i tym samym pokonał imperium zła, zginął w idiotycznej strzelaninie. Film Ostatnia sesja w Paryżu na gruncie zgoła mniej eksponowanym potwierdza wagę alternatywnych rozwiązań dziejowych, a Jodie Foster ma okazje te prawdy osobiście firmować.