„Masaka Kids: Muzyka w sercu” to nic innego jak krzepiąca opowieść o marzeniach oraz ich pomyślnej realizacji 6

„Teraz każde dziecko ma własne łóżko.” - nie potrafi powstrzymać radości dziewczynka przyjęta w progi sierocińca. Tutaj tego miejsca nikt tak nie nazywa, choć wiele z brzdąców dorastających pod niniejszym dachem nie ma przecież rodziców. Trzydziestokilkuletni Sunna zebrał swoich podopiecznych właśnie w Masace. Ugandyjski region cieszy się złą renomą. Ubóstwo, konflikty społeczne, wojny przynoszą obfite żniwo. Spośród rodzących się dzieci przeżywa zatrważająco niewiele. Wirus HIV demoluje populacje dorosłych oraz malców. Sunna został szybko osierocony przez matkę. Macocha pozostawiła mężczyźnie na twarzy bolesne blizny. Los i tak obszedł się z nim dosyć oględnie. Jego równolatkowie nie dożyli nawet i tych lat. Teraz Sunna postanowił zrekompensować sobie podobnym to, co jemu nie było dane. „Masaka Kids Africana” to powstały w sieci You Tube oraz zaczerpnięty z formatu „Mam talent” i zdyskontowany w realiach subsaharyjskich projekt scenicznej ekspresji tanecznej. Dzieci zrzeszone w ansamblu muzycznym niedawno nocowały gdzie popadło. Niedawno, dzięki swojemu mentorowi, otrzymały własne łóżka.

„Chcę znaleźć pracę, żeby w dniu ślubu mieć wszystko swoje.” - snuje dalekosiężne plany Nabirah. Dziewczyna pomaga Sunnie zorganizować wymyślony przez niego dom opieki. Póki co przytułek oparty jest na darowiznach oraz stypendiach zagranicznych. Wszystkich tych kwot nie byłoby, gdyby nie zapobiegliwość i operatywność Sunny. Jednak wystarczy opatrzność losu, zły traf i mężczyzna może zostać wyeliminowany z dobrze funkcjonującej organizacji. Wtedy powinien się znaleźć ktoś, kto będzie umiał wypełnić lukę po kreatorze, jaki dał nadzieje wielu dzieciakom. Do improwizowanej idei doszlusuje zatem Nabirah. To ona będzie asystowała swojemu przewodnikowi, a w sytuacji krytycznej przejmie po nim schedę. Ale nawet Nabirah myśli kategoriami przećwiczonymi jeszcze w dzieciństwie, nie umiejąc pozbyć się traum tego czasu. Dobrobyt jest stanem, do jakiego łatwo się przyzwyczaić. Odsłony i kliknięcia pod filmami występów „Masaka Kids Africana” biją rekordy w sieci. Ale nieprędko przyjdzie bohaterom tej metamorfozy zapomnieć, iż kiedyś to własne łóżko stanowiło szczyt marzeń tańczącej hałastry.

„Masaka Kids: Muzyka w sercuMasaka Kids: Muzyka w sercu” to nic innego jak krzepiąca opowieść o marzeniach oraz ich pomyślnej realizacji. Do spełnienia tych dwóch elementów niezbędne są jednak inne składniki: determinacja, pomysł i ich konsekwentny realizator. Niniejszy dokument to raczej finalny produkt tego, co dobre w końcowym etapie filmowej destylacji. „Masaka Kids: Muzyka w sercuMasaka Kids: Muzyka w sercu” przedkłada sukces opartego na bardzo wątłych przesłankach, zaś przynoszącego niewspółmierne zyski natury moralnej pomysłu, który w ujęciu końcowym wygląda zaiste imponująco. Statystyki pozostają jednak bezwzględne. Dzieci nieobjęte patronatem Sunny i jemu podobnych zapaleńców umierają każdego dnia, nie mogąc liczyć na podobną łaskawość losu. Będzie więc film duetu Moses Bwayo oraz David Vieira Lopez tyleż optymistycznym hymnem na cześć altruistycznych postaw społecznych, co oskarżeniem wobec zinstytucjonalizowanego świata, który nie wykazuje nawet takich skłonności.

Piłkarze Barcelony hasają razem z roztańczonym towarzystwem ugandyjskim. Dzieciaki po raz pierwszy opuściły Masakę i od razu wzbudziły na żywo zachwyt całego świata. Futbolowi gwiazdorzy z korzeniami afrykańskimi - Yamal i Kounde - pląsają w tle uśmiechniętej czeredki. Odsłonom i kliknięciom w sieci nie będzie końca. Dzieci nie posiadający dostępu do internetu nawet nie wiedzą, co tracą. Ci którzy taką możliwość posiedli nie do końca pojmą bezmiar sierocych tragedii.