Skrzydlate fatum

Skrzydlate fatum

Trzej amerykańscy piloci przechodzą trening lotniczy w Wielkiej Brytanii przed wysłaniem ich na front.

Ciekawostki

dodaj ciekawostkę
Obsada i ekipa
  • Carole Lombard pojawia się w filmie na zaledwie kilka minut w bezimiennej roli (w napisach figuruje jako "Piękna Pani"). Mimo krótkiego czasu na ekranie, jej postać uznaje się za kluczową dla emocjonalnego wybrzmienia filmu.
  • W filmie wystąpiło dwunastu członków Associated Motion Picture Pilots, znanych jako „The Suicide Squad”. Byli to elitarni piloci kaskaderzy, którzy wcześniej pracowali przy Skrzydłach i słynęli z wykonywania najbardziej niebezpiecznych ewolucji.
  • Choć w napisach widnieje Stuart Walker, Mitchell Leisen (późniejszy mistrz komedii romantycznych) twierdził, że to on wyreżyserował większość filmu. Leisen był licencjonowanym pilotem, co pomogło mu nadać scenom lotniczym wyjątkowy realizm. Oficjalne uznanie za współreżyserię otrzymał dopiero przy reedycji filmu w 1939 roku.
  • Pierwotnie to Gary Cooper miał zagrać rolę Henry’ego Crockera. Produkcja została nawet opóźniona, aby na niego poczekać, jednak ostatecznie Cooper wybrał inny projekt, a rolę przejął Grant.
  • Dla Cary’ego Granta (wówczas 29-letniego) była to jedna z pierwszych ról dramatycznych, w której nie grał jeszcze urokliwego amanta. Zamiast tego wcielił się w postać szorstką, cyniczną, a momentami wręcz brutalną (np. uderzając robotnika w twarz w scenie otwierającej).
  • George Raft brany był pod uwagę do odegrania roli Jerry'ego H. Younga.
Etap pre i post produkcji
  • Aby sceny zapożyczone z innych filmów (jak Skrzydła czy Patrol świtu) nie odróżniały się od nowych ujęć, samoloty użyte w 1933 roku były starannie malowane i ustawiane tak, by idealnie pasowały do archiwalnych materiałów.
  • Do produkcji zaangażowano imponującą flotę autentycznych maszyn z I wojny światowej oraz okresu powojennego. Na planie pojawiło się m.in. pięć egzemplarzy Thomas-Morse Scout, cztery Nieuporty 28, dwa de Havillandy DH-4 oraz Curtiss JN-4. Samoloty te zostały wydzierżawione od Garland Lincoln Flying Services.
  • Aby obniżyć koszty, twórcy wykorzystali spektakularne ujęcia z innych słynnych filmów lotniczych. W scenach walk powietrznych można dostrzec materiały z oscarowych Skrzydeł (1927) oraz Patrolu (1930).
  • Podczas kręcenia sceny z wybuchem doszło do wypadku – Fredric March został uwięziony pod zawalonymi drewnianymi belkami. Mimo że Cary Grant sam odniósł obrażenia wewnętrzne, zdołał podtrzymać belkę, umożliwiając koledze ucieczkę i ratując go przed poważniejszymi urazami.
  • Jako film ery Pre-Code (powstały przed zaostrzeniem cenzury w 1934 roku), obraz zawiera sceny, które dekadę później byłyby nie do pomyślenia w kinie głównego nurtu. Jedną z najbardziej drastycznych sekwencji jest ta, w której główny bohater, Jerry, wykonując pętlę samolotem, przypadkowo sprawia, że ciało martwego strzelca wypada z kabiny i spada na błotnistą ziemię. Innym przykładem odwagi twórców jest postać Mike’a (Jack Oakie), który uczy francuską kelnerkę angielskiego, używając jako podręcznika książki zatytułowanej Noc w tureckim haremie.
  • W miarę postępującego załamania psychicznego bohatera, charakteryzatorzy subtelnie zmieniali makijaż oczu Marcha, aby podkreślić jego narastające zmęczenie, bezsenność i wewnętrzny mrok.
Lokalizacja zdjęć
  • Na terenie studia Paramount zbudowano szczegółowe dekoracje imitujące francuskie lotnisko i koszary, co pozwoliło na płynne łączenie scen dialogowych z materiałami lotniczymi. Ze względu na krótki czas produkcji (film trwa tylko ok. 70 minut), ekipa rzadko opuszczała studio. Większość emocjonalnych punktów kulminacyjnych filmu rozgrywa się w ciemnych, oszczędnie oświetlonych pokojach hotelowych lub koszarach, co miało na celu nie tylko oszczędność budżetu, ale i zbudowanie atmosfery beznadziei.
  • Większość scen wewnętrznych oraz dramatycznych sekwencji została nakręcona w głównym kompleksie studia przy 5555 Melrose Avenue w Hollywood. Choć film wykorzystał archiwalne ujęcia z innych produkcji, nowe sceny lotnicze realizowano na lotniskach w pobliżu Los Angeles, które w tamtym czasie regularnie „grały” francuskie pola bitewne. Często wykorzystywanym miejscem przez Paramount do scen lotniczych było lotnisko Metropolitan w Van Nuys.
Pozostałe
  • Sukces tego filmu przekonał studio Paramount, by pozwolić Mitchellowi Leisenowi na samodzielną karierę reżyserską.
  • W filmie alianccy piloci nazywają Niemców „Greentails” (Zielone Ogony). Jest to autentyczne odniesienie do niemieckiej eskadry Jasta 5, której samoloty charakteryzowały się charakterystycznym zielonym malowaniem ogonów. Była to jedna z najskuteczniejszych jednostek Luftwaffe, odnosząca setki zwycięstw przy minimalnych stratach własnych.
  • Tytuł The Eagle and the Hawk był tak nośny, że Paramount Pictures użyło go ponownie w 1950 roku. Choć nazwa była identyczna, film z 1950 roku nie był remakiem, lecz westernem opowiadającym o wojnie w Meksyku w latach 60. XIX wieku, w którym wystąpił John Payne.
  • W dniu premiery (6 maja 1933 r.) krytycy z The Hollywood Reporter uznali film za godnego następcę Na Zachodzie bez zmian, chwaląc go za bezkompromisowe pokazanie okrucieństw wojny bez zbędnego upiększania.
  • Możliwe spoilery Film powstał tuż przed wprowadzeniem restrykcyjnego Kodeksu Haysa, co pozwoliło na niezwykle mroczne zakończenie. Scena, w której postać Granta pozoruje śmierć przyjaciela w walce, by ukryć jego samobójstwo, była wyjątkowo szokująca jak na tamte czasy. Po 1934 roku taka gloryfikacja oszustwa i samobójstwa bohatera prawdopodobnie nie przeszłaby przez cenzurę.
Więcej informacji

Ogólne

Czy wiesz, że?

Fabuła

Multimedia

Pozostałe

Zarządzanie