Historia dwóch sióstr, z których starsza zobowiązała się opiekować młodszą.
Ciekawostki
dodaj ciekawostkęObsada i ekipa
- Był to ostatni film, który Louise Brooks nakręciła na Wschodnim Wybrzeżu (w studio Astoria na Long Island) przed przeprowadzką do Hollywood.
- W filmie pojawia się w nieoznaczonej roli młodziutka Anita Page, która kilka lat później stała się wielką gwiazdą wczesnego kina dźwiękowego. Można ją dostrzec w scenie wręczania nagród pod koniec filmu.
- Arthur Donaldson (filmowy Mr. McGonigle) był cenionym szwedzkim barytonem operowym, który w 1925 roku sam wyreżyserował eksperymentalny film dźwiękowy dla szwedzkojęzycznej publiczności, zanim dźwięk na dobre zapanował w kinie.
- Edward Garvie, grający postać Pana Whinfere’a, był w rzeczywistości gwiazdą futbolu amerykańskiego na uniwersytecie Notre Dame.
- W rolę czarnego charakteru, Lema Woodruffa, wcielił się Osgood Perkins. Był on ojcem Anthony’ego Perkinsa (Normana Batesa z Psychozy). Co ciekawe, postać Osgooda została wprowadzona napisem informującym, że bohater spędził sześć miesięcy na leczeniu nieświeżego oddechu, tylko po to, by odkryć, że i tak nikt go nie lubi.
- W filmie można zobaczyć krótką, ale ikoniczną scenę, w której Louise Brooks tańczy Charlestona. To nawiązanie do jej realnych początków w zespole tanecznym Denishawn oraz występów w rewii Ziegfeld Follies.
- Choć główną gwiazdą miała być Evelyn Brent, krytycy i publiczność oszaleli na punkcie Louise Brooks. Variety wprost sugerowało, że nazwiska w obsadzie powinny zostać zamienione miejscami, bo Brooks całkowicie „ukradła” ten obraz.
- Pierwotnie studio Paramount rozważało ponowne połączenie Brooks z Fordem Sterlingiem i Lois Wilson (zespół z filmu The Show-Off). Ostatecznie postawiono na Evelyn Brent, która była wówczas wielką gwiazdą kina kryminalnego Josefa von Sternberga. Choć Brent grała główną rolę, Brooks tak bardzo zdominowała ekran, że studio zmieniło plakaty, by to jej twarz promowała film.
- Ostatni film aktorki Very Sisson.
- Debiut filmowy aktorki Dorothy Mathews.
- Debiut filmowy aktorki Elise Cavanna.
Etap pre i post produkcji
- Jedną z najbardziej zapamiętanych wizualnie scen jest moment, w którym postać Janie używa gigantycznego puszka do pudru — obraz ten stał się symbolem beztroskiej „flapperki” lat 20..
- Choć Brooks była dopiero trzecia na liście płac, Paramount Pictures zmieniło kampanię reklamową, gdy tylko zobaczyło ją w kostiumie z balu maskowego. Jej wizerunek stał się głównym punktem plakatów, co było niemal bezprecedensowe dla aktorki drugoplanowej.
Lokalizacja zdjęć
- Zdjęcia kręcono w autentycznym nowojorskim domu towarowym oraz w Central Parku (słynna scena nad jeziorem), co dodawało filmowi realizmu rzadko spotykanego w ówczesnych produkcjach studyjnych.
- Scena miłosna nad jeziorem została nakręcona w Central Parku, co czyni ten film jednym z najwcześniejszych przykładów wykorzystania tego parku jako tła w kinie pełnometrażowym.
- Większość scen wnętrz powstała w legendarnym Paramount's Astoria Studios na Long Island (dzielnica Queens). Studio to istnieje do dziś pod nazwą Kaufman Astoria Studios i jest jednym z najważniejszych historycznych miejsc filmowych na Wschodnim Wybrzeżu.
Pozostałe
- Film zawiera ciekawe detale dotyczące pracy w domu towarowym lat 20. Jednym z kluczowych wątków jest pomysł na ruchomą wystawę, gdzie wiatrak rozwiewa spódnice manekinów, aby przyciągnąć uwagę przechodniów – co uznawano wtedy za bardzo nowoczesny (i odważny) chwyt marketingowy.
- Taśma filmowa umieszczona była na 6 rolkach filmowych.
- Film przetrwał do dziś i jest dostępny w archiwach takich jak George Eastman Museum czy Library of Congress, oraz na wydaniach DVD, m.in. od Grapevine Video.
- W 1929 roku powstał dźwiękowy remake zatytułowany The Saturday Night Kid, w którym wystąpiły Clara Bow i Jean Arthur.
- Produkcja filmu trwała od 3 do 29 stycznia 1926 roku.
- Taśma filmowa mierzyła 1 800 metrów.
Pozostałe
- Komentarze
- Nagrody
- Wiadomości
- Wytwórnie
- Seanse TV
- Repertuar
- Inne strony www
Proszę czekać…
