Antyporadnik dla rodziców, z którego można się umiarkowanie pośmiać.

Czy dzieci pozwolą to francuska komedia z 2007 roku. Reżyserii filmu podjął się Eric Civanyan, który jest też – obok Guillaume'a Bretona – współautorem scenariusza.

Produkcja ta porusza wciąż aktualny (być może dzisiaj nawet jeszcze bardziej) problem związany z wychowywaniem dzieci. Te ukazane w filmie – należące do trzech różnych (dosłownie różnych) rodzin – są naprawdę nieznośne. Nie jest to zwykły bunt tudzież banalny konflikt pokoleń, nie są to chwilowe kaprysy czy frustracje. Filmowe dzieci to bezczelne i rozwydrzone upiory, a ich rodzice nie mają już siły.

Pewnego dnia mamy i ojcowie wpadają na absurdalny pomysł oparty na starej zasadzie: „kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie” – postanawiają odpłacić swym pociechom pięknym za nadobne i zacząć się zachowywać dokładnie tak, jak one… Czy to może się okazać skuteczną metodą wychowawczą? Niekoniecznie, za to jest ciekawym punktem wyjścia dla komedii. Obawiam się, że sporo z przedstawionych sytuacji zostało zaczerpniętych wprost z życia…

Film Czy dzieci pozwolą pełen jest swoistego (ale nie wulgarnego) humoru, rozmaitych gagów (chyba jest ich aż za dużo) i dziwnych pomysłów (oczywiście nie brakuje tutaj też korzystania z wytartych klisz). Można się się z tego uśmiać. Twórcy sięgają do różnych środków wyrazu – od przesady, przerysowania do poetyckiego oniryzmu.

Niestety, jak to bardzo często zdarza się w realizacji filmów pełnometrażowych, tempo akcji jest nierówne, czasami aż chciałoby się bohaterów nieco pośpieszyć. W niektórych momentach mamy do czynienia z typowymi stereotypami. W innych – fabuła wyraźnie jest zbyt słabo rozwinięta.

Przyznać też niechętnie muszę, że aktorsko wypadają tutaj najlepiej dzieci i nastolatki. Dorosła obsada daje radę, ale szczególnie nie błyszczy.

Komedia ta to antyporadnik dla rodziców, z którego można się umiarkowanie pośmiać. Nie wątpię, że u niektórych widzów będzie to śmiech serdeczny, u innych – przez łzy.