James Woods został obsadzony w roli Oscara, ale ostatecznie zrezygnował z udziału.

Mac jest jedyną postacią z oddziału, która ginie, nie oddając ani jednego strzału.

W otwierającym film prologu został przytoczony cytat niemieckiego filozofa Friedricha Nietzschego: „Kto walczy z potworami, powinien uważać, aby przy okazji nie stać się potworem. A kiedy długo patrzysz w otchłań, otchłań patrzy również w ciebie”.

W oryginalnym scenariuszu Fred zgwałcił Serenę podczas ich pobytu w Kanadzie. Joseph Fiennes zabiegał o usunięcie tej sceny - uważał, że sposób, w jaki Yvonne Strahovski odgrywała narastające rozczarowanie Sereny Gileadem, nie wymagał aż tak drastycznego potraktowania.

Nazwisko doktora Betrugera pochodzi z języka niemieckiego i oznacza „oszusta” lub „zdrajcę”, co zapowiada jego zdradę i przejście na stronę demonów.

Jeśli Donna jest w ostatniej klasie liceum w 2008 roku, a jej rodzina została zamordowana trzy lata wcześniej, wydarzenia te miały miejsce w 2005 roku, gdy była na pierwszym roku szkoły średniej.

Reżyser Jamie Blanks oraz scenarzysta Silvio Horta rozważali stworzenie kontynuacji, w której ta sama obsada powróciłaby, grając zupełnie nowe postacie, jednak pomysł ten nie został zrealizowany.

Film ustanowił rekord liczby kin w weekend otwarcia w Stanach Zjednoczonych – był wyświetlany na 3467 ekranach. Rekord ten został później pobity przez film Harry Potter and the Sorcerer's Stone, który trafił na 3762 ekrany.

Po nieudanych próbach kontaktu telefonicznego pani Alves wybiera numer 666, zanim rezygnuje.

Według Johna Carla Buechlera i Grega Nicotero w filmie użyto aż czterech różnych masek Michaela Myersa, w tym jednej cyfrowo wygenerowanej.

Jak zauważyli niektórzy fani, istnieją co najmniej trzy materiały promocyjne filmu (wykorzystywane m.in. na okładkach DVD), które przedstawiają inną wersję początkowej sceny z udziałem Louise Cliffe. Na zdjęciach Sophie nosi ciemne okulary przeciwsłoneczne oraz bikini w innym kolorze (turkusowym zamiast jasnoniebieskiego jak w filmie). W scenariuszu scena była dłuższa: obie bohaterki opalały się nago, następnie kąpały się bez ubrań, podczas gdy ich partnerzy byli zabijani przez Three Fingera (w tej wersji nastolatka, a nie dziecko jak w filmie). Następnie ścigał on dziewczyny w lesie, nadal nagie, aż w końcu porywał Sophie, która w tej wersji scenariusza żyła dłużej i pojawiała się jeszcze w trzecim akcie. Choć ta wersja sceny prawdopodobnie nigdy nie została w całości nakręcona, zdjęcia potwierdzają istnienie alternatywnej wersji sceny, która została później zmieniona lub dokręcona ponownie – możliwe, że na późnym etapie produkcji. Pozostaje jednak pytanie, dlaczego nie została opublikowana wśród usuniętych scen.

Robot „Goliath” miał około 2,7 metra wysokości i ważył około 1800 kilogramów. Firma odpowiedzialna za efekty specjalne miała zaledwie trzy i pół miesiąca, aby stworzyć go od projektu do gotowego modelu.

Rob Bottin odpowiadał za projekt stworzenia. Jedno z ujęć w korytarzu – w którym deski podłogi unoszą się, gdy potwór przemieszcza się pod spodem – zostało zapożyczone z filmu The Thing w reżyserii Johna Carpentera.

Na ścieżce dźwiękowej znalazły się trzy utwory Terry’ego Reida: „Brave Awakening”, „To Be Treated” oraz „Seed of Memory”. Czwarty utwór „Faith to Arise” pojawia się w filmie „3 From Hell”.

Dobbs nie oszalał pod wpływem Markera. W rzeczywistości popadł w obłęd w sposób „tradycyjny” — na skutek silnej traumy i strachu.