Maciej Lewandowski

Dobry chłopiec — To najbardziej lanthimosowski projekt w dorobku Komasy. Makabra i eksces służą tu do burzenia schematów myślowych o wychowaniu i współzależności. przeczytaj recenzję

Wielka Warszawska — To kino rzetelne i estetycznie dopracowane, które zamiast taniej nostalgii serwuje gorzką, ale fascynującą lekcję z historii polskiego cwaniactwa. przeczytaj recenzję

28 lat później - Część 2: Świątynia kości — "Świątynia Kości" DaCosty to rzadki przykład sequela, który nie tylko powtarza zaskakujący sukces zeszłorocznego poprzednika, ale dekonstruuje, a nawet rozwala tamten pomysł, by na jego fundamentach zbudować coś znacznie bardziej błyskotliwe, intelektualnie bardziej wymagającego i niepokojącego. przeczytaj recenzję

Pomoc domowa — Nie jest złą produkcją, ale raczej rozczarowująco przeciętnym. Ogląda się go bez większego bólu, jednak po seansie trudno wskazać coś, co wyróżniałoby go na tle podobnych produkcji. przeczytaj recenzję

Uciekinier — Choć budżet wydaje się duży, efekt końcowy sprawia wrażenie taniego. Sceny akcji są ciemne, przeładowane efektami specjalnymi i zmontowane tak agresywnie, że trudno się w nich odnaleźć. Muzyka jest równie subtelna, co młot pneumatyczny. przeczytaj recenzję

Po polowaniu — Film, który nie podaje niczego na tacy. Nie jest to łatwe kino – to raczej intelektualna konfrontacja niż klasyczny dramat, w którym wskazuje się na agresora i ofiarę. Guadagnino zadaje pytania, na które każdy widz musi odpowiedzieć sam. przeczytaj recenzję

Zamach na papieża — „Zamach na papieża” pozostaje kinem nostalgicznym, ale też nudnym. Ogromną część filmu zajmują żmudne i pozbawione jakichkolwiek emocji przygotowania do tytułowego zamachu. przeczytaj recenzję