Semih Kaplanoğlu opowiada historię młodej dziewczyny, mieszkającej z apodyktycznym ojcem na obrzeżach Stambułu. Reżysera zainspirowało minimalistyczne kino Tsai Ming-Lianga, zrezygnował jednak z charakterystycznego dla twórcy z Tajwanu czarnego humoru. Meleğin düşüşü rozpoczyna się symbolicznym obrazem – rozwijana ze szpuli żółta nić, którą Zeynep przywiązała do płotu, ciągle się rwie, ostatecznie doprowadza jednak bohaterkę na skraj przepaści. Dziewczyna jest zamknięta w swoim życiu jak w klatce. Każdego dnia kursuje między domem, gdzie pełni rolę służącej, a hotelem, w którym sprząta. Nieśmiało oczekuje zmiany, choć nic jej nie zapowiada. Zeynep chyba nawet nie próbuje wyobrazić sobie wolności. Do dramatycznego zwrotu popchnie ją przypadek o metafizycznym podłożu – do jej rąk trafi walizka z rzeczami zmarłej w wypadku samochodowym kobiety.