W 1927 r. w podkrakowskiej wsi Dłubnia popełniono morderstwo. Ofiarą była Zofia Paluchowa, muza krakowskich malarzy, modelka zwana Piękną Zośką. Podejrzanym jest jej mąż, Maciej Paluch, szewc i rolnik. Miał ją zabić z zazdrości i złości, że nie chciała żyć tak, jak inne kobiety ze wsi, słuchać męża i pracować w domu i na roli. Zośkę nudziło wiejskie życie, ciągnęło ją do Krakowa. Maciej Paluch nie przyznaje się do zbrodni. Rozpoczyna się proces. A wraz z nim podróż widza przez mroczny świat przedwojennej wsi. Nie jest sielsko. Ludowe pieśni głuszą krzyk, a bielenie ścian jest jak wybielanie sumienia. Od przemocy odwraca się głowę. Spektakl otwiera scena w sali sądowej. Jest prokurator, są obrońcy i oczywiście jest oskarżony. Wiemy więc, co się wydarzyło, ale nie wiemy, dlaczego. W miarę rozwoju akcji wiele spraw zaczyna się wyjaśniać.