"Alpha" wygląda jednak bardziej na szkolną etiudę serwowaną młodzieży podczas zajęć propedeutycznych z cyklu zapobiegania narkomanii niż jako suwerenny akt kreacji 4

"To dziwne leżeć w szpitalu w jej wieku" - nie może wyjść ze zdumienia ktoś śledzący losy Alphy. Trzynastolatka wróci z jakiejś balangi naznaczona tatuażem, którego obecności na ciele nawet nie umie uzasadnić. Miał być prawdopodobnie aktem ostentacji lub buntu pokoleniowego. W rzeczywistości stał się przejawem zdrowotnych utrapień. Naruszona cielesność odezwie się obfitymi krwawieniami. Alpha powoli stanie się napiętnowana środowiskowo oraz izolowana w grupie rówieśniczej. Szkolny basen, gdzie dziewczyna zjawi się wraz z młodzieżowym tłumem, zaniesie się nagle czerwoną smugą. Ale to nie menstruacja spowoduje szybką ewakuację stąd tłumu nastolatków. Alpha zostanie sam na sam wraz z pamiątką szalonej nocy, podczas której postanowiła poeksperymentować ze swoim ciałem. "Zabiją mnie tu" - prognozuje dziewczyna, przygotowując się mentalnie do wytrwania w nowym środowisku. Ono nie jest gotowe zaakceptować odmieńca, Alpha zaś nie potrafi być na tyle elastyczna, by radzić sobie wśród podejrzliwie rzucanych spojrzeń. Zrobiony w chwili słabości tatuaż mniej dziewczynę podnosi na duchu, bardziej wyróżnia jako moralnie trędowatą.

"Kim jesteś?" - grzmi zaskoczona Alpha. W jej mieszkaniu pojawił się dużo starszy mężczyzna. Intruz czuje się jak u siebie w domu i przekonuje dziewczynę o nieznanym jej uprzednio wzajemnym powinowactwie rodzinnym. Matka potwierdzi te rewelacje. Amin przejawia skłonności destrukcyjne. Mężczyzna ćpa i wcale się nie kryje ze zgubnym nałogiem. Alpha nie tylko musi sobie poradzić z osobistym kryzysem osobowościowym, który stawia ją na marginesie własnego kręgu koleżeńskiego. Dziewczyna chciałaby okiełznać bezradność wujka, miotającego się w bezsilności, targanego paraliżującą niemocą. "Kochasz mnie jeszcze?" - upewnia się Alpha. Mama sprawia wrażenie rozdartej w swoim sumieniu i niepotrafiąca podjąć decyzji, komu szybciej przynieść realną pomoc. Alpha jest młoda i świadoma tego, że chce zażegnać chwilowe niepowodzenia. Amin stracił busolę instynktu zachowawczego, coraz konsekwentniej topiąc swoją przyszłość w narkotycznym zatraceniu. "Jaką rolę przeznaczyłeś Alphie?" - usłyszy Amin. W rzadkich chwilach pełnej świadomości krewny umie udzielić szeregu przytomnych rad siostrzenicy. Wszystkie one tracą swoje znaczenie wkrótce potem, gdy Aminowi na dobre puszczą hamulce.

Uskrzydlona canneńskim sukcesem sprzed pięciu lat Julia Ducournau postanowiła kontynuować wtedy z powodzeniem podjęty wątek autodestrukcyjnych rozważań. Nobilitowany w 2021 roku film pt. Titane nieoczekiwanie zgarnął prestiżową nagrodę na Lazurowym Wybrzeżu. Obecnie prezentowana Alpha wygląda jednak bardziej na szkolną etiudę serwowaną młodzieży podczas zajęć propedeutycznych z cyklu zapobiegania narkomanii niż jako suwerenny akt kreacji. Licznie tu wyeksponowane motywy turpistyczne być może nadadzą Alphie wymiaru realnego, niewykluczone, iż uczynią go obrazem nadprogramowo sugestywnym, zapewne przestrzegą młodzież przed sięgnięciem po niebezpieczne używki. Sam zaś film uczynią dziełem społecznie tyleż pożytecznym, co artystycznie zgoła jednowymiarowym.

"Przecież masz doświadczenie srania w towarzystwie karków" - dosadnie skwituje rolę toksycznego wujka oraz jego kryminalną przeszłość Alpha. Dziewczynka wie, że w swoich wyborach zabrnęła odrobinę za daleko i nie chce powielać postawy Amina. Usuwane tatuaże pozostawiają po sobie jednak bolesne ślady. I pod względem wizualnym, a zwłaszcza w nieukształtowanej jeszcze świadomości dziecięcej.