Liang Zhao od 1996 roku zbierał relacje osób, które przyjeżdżały do Pekinu z całego obszaru imperium, aby złożyć skargę na krzywdy, które ich spotkały. Żyjący w okolicach południowego dworca stolicy petenci czekają miesiącami, a nierzadko latami, na odpowiedź urzędu, żyjąc najczęściej w prowizorycznych schronieniach. Chłopi wyrzuceni z własnej ziemi, pracownicy zlikwidowanych fabryk, zwykli mieszkańcy, których domy zostały zburzone, a oni nie dostali żadnego odszkodowania i wiele innych roszczeń jest zgłaszanych przedstawicielom władzy. Stawiając czoła onieśmieleniu, nieżyczliwości urzędników, problemom formalnym, osoby skarżące uparcie prą do przodu, często bez żadnego rezultatu...