Czarny orzeł

Czarny orzeł

Historia nieodwzajemnionej miłości carycy Katarzyny II do wojskowego porucznika Vladimira Dubrovskyego.

Ciekawostki

dodaj ciekawostkę
Obsada i ekipa
  • Obsadzona w roli carycy Katarzyny Wielkiej, Dresser nadała postaci silny, autorytarny charakter. Jej kreacja była bardziej teatralna niż historyczna, co idealnie pasowało do konwencji kina niemego.
  • Vilma Bánky była wówczas jedną z najpopularniejszych gwiazd kina niemego. Film należał do jej najbardziej prestiżowych ról i umocnił jej pozycję jako ekranowej partnerki wielkich gwiazd. Relacja Valentino–Bánky była świadomie budowana przez studio jako romantyczna i pełna napięcia. Choć nie łączył ich związek prywatny, na ekranie uchodzili za jedną z najbardziej przekonujących par epoki.
  • Rudolph Valentino chciał pokazać w filmie bardziej agresywny męski wizerunek, więc aby ustalić to z obsadą i ekipą, wysłał więc do domu swojego dublera-kaskadera Nicky'ego Caruso i a sam wykonał spektakularny wyczyn otwierający film - wskoczył na konia i gonił zbiegły powóz.
Lokalizacja zdjęć
  • Wnętrza oraz bardziej złożone dekoracje powstały w United Studios oraz w legendarnym Pickford–Fairbanks Studio. Douglas Fairbanks, współwłaściciel studia, często odwiedzał plan — co miało wymiar symboliczny, ponieważ postać Czarnego Orła była inspirowana jego rolą w Znaku Zorro. Scenograf William Cameron Menzies zaprojektował silnie stylizowane wnętrza, które nie trzymały się ściśle realiów XVIII wieku. Ich celem było oddanie potęgi i przepychu „wyobrażonej” Rosji, zgodnie z estetyką kina niemego, a nie historyczną dokładnością.
  • Sceny otwierające film, przedstawiające rosyjskie stepy oraz manewry wojskowe, kręcono w dolinie San Fernando, w rejonie Lankershim. Otwarte przestrzenie tej okolicy idealnie imitowały rozległe obszary Imperium Rosyjskiego.
  • Część ujęć zewnętrznych realizowano w Griffith Park — jednym z najczęściej wykorzystywanych plenerów w historii Hollywood, regularnie „grającym” europejskie krajobrazy.
  • Większość scen plenerowych nakręcono nad jeziorem Lake Sherwood. Malownicze jezioro oraz okoliczne wzgórza posłużyły jako tło dla posiadłości Troekouroffa oraz kryjówek wyjętego spod prawa Dubrowskiego.
Pozostałe
  • Killiam Shows, Inc. jest właścicielem praw autorskich do odrestaurowanej wersji filmu z 1971 roku, obecnie dostępnej na wideo z czasem trwania 72 minuty. Renowację wykonał Karl Malkames, a muzykę wykonał Lee Irwin.
  • Film znajdują się obecnie w zbiorach filmowych EmGee Film Library oraz w prywatnych kolekcjach filmowych.
  • Film jest jednym z ponad 200 tytułów na liście niezależnych filmów fabularnych udostępnionych do prezentacji telewizyjnej przez Advance Television Pictures ogłoszonej przez Motion Picture Herald 4 kwietnia 1942 roku.
  • Zakładając, że prawa autorskie do tego filmu jeszcze nie wygasły, on i wszystkie inne wyprodukowane w 1925 r. wejdą do domeny publicznej USA w 2021 r.
  • Ze względu na słabą dokumentację (filmy fabularne często nie były identyfikowane według tytułu w konwencjonalnych źródłach) nie znaleziono zapisu o jego pierwszej emisji telewizyjnej. Jego najwcześniejsza udokumentowana transmisja telewizyjna miała miejsce w niedzielę 12 września 1948 r. na świeżo udostępnionym kanale WJZ (kanał 7) w Nowym Jorku. Emisja okazała się tak popularna, że wkrótce potem WJZ zainaugurowało serię filmów niemych, które ostatecznie wyniosły ponad 20 tytułów w ciągu następnych 12 miesięcy.
  • Taśma filmowa była umieszczona na 7 rolkach filmowych.
  • Film znajduje się na liście stu najlepszych amerykańskich filmów według AFI (American Film Institute).
  • Kilka wcześniejszych filmów Rudolpha Valentino nie zostało szczególnie dobrze przyjętych, jednak ten okazał się dla niego mocnym powrotem, zyskując dobre recenzje krytyków, dobrze sobie radząc w kwestii finansowej i ciesząc się popularnością zarówno wśród fanów płci męskiej, jak i żeńskiej.
  • W powieści nie istnieje nikt o pseudonimie „Czarny orzeł”, postać została zainspirowana występem Douglasa Fairbanksa jako Zorro w filmie The Mark of Zorro.
  • Film powstał na podstawie powieści „Dubrowski” Aleksandra Puszkina.
  • Zdjęcia do filmu zaczęto 6 czerwca 1925 roku.
  • Film znalazł się na liście "1001 Movies You Must See Before You Die", wydanej przez Stevena Schneidera .
  • Początkowo film miał nosić tytuł "The Black Eagle", jednak został zmieniony, kiedy okazało się, że Douglas Fairbanks kręcił film zatytułowany "The Black Pirate".
  • Taśma filmowa mierzyła 2 060 metrów.
Więcej informacji

Ogólne

Czy wiesz, że?

Fabuła

Multimedia

Pozostałe

Zarządzanie