Cześć, Tereska

Autentyczność do bólu – Film swoją siłę zawdzięcza naturszczykom, którzy grali samych siebie. Aleksandra Gietner za swoją kreację otrzymała najważniejszą nagrodę dla młodych aktorów Young Artist Award (Nagroda Młodych Artystów) w 2002 dla najlepszej aktorki zagranicznej na Festiwalu filmowym w Hollywood. Nie mogła jej osobiście odebrać, gdyż tak jak i w filmie miała problemy z prawem. Popularność filmu nie odmieniła życia młodej aktorki: wciąż popadała ona w konflikty z prawem, kilkakrotnie uciekała z domu poprawczego. W 2004 za udział w napadzie z użyciem niebezpiecznego narzędzia skazana została na dwa lata i cztery miesiące pozbawienia wolności.

7/10 – Największym atutem tego filmu jest jego autentyczność. Dziewczyny nie grają, one po prostu są i to chyba najlepsze co mogły zrobić. Trudny temat i ciężko się ten film ogląda, jednak polecam.

Jeden z bardziej przygnebiających polskich filmów. Tereska w pewnym momencie miała taką samą szansę, żeby chociaż trochę wyrwać się z nieciekawej rzeczywistości jak dziewczyna, która ją grała. Obie to zmarnowały. Pierwsze piwo dane Teresce przez matkę, bo lepiej, żeby spróbowała w domu, niż gdzie indziej. Edzio pedofil. Rodzice, którzy przegrali. Koleżanka jako "nauczycielka" życia. Gwałt. I w końcu, po tym wszystkim, coś złego wychodzi na wierzch. Bardzo dobre aktorstwo (i tych doświadczonych i dzieciaków-amatorów).