Wada ukryta

Niesamowicie toczy się fabuła tego filmu, właściwie płynie. Wciąga widza, ale jak napisał w recenzji Marac, nie dla każdego ten film. Trzeba czuć te klimaty. Anderson jest w tym mistrzem. Bardzo przypomina mi Las Vegas Parano, ale oczywiście nie dlatego, że i tu i tu są narkotyki, tylko samą konstrukcją fabuły.

6/10 – Może zabrakło mi cierpliwości i skupienia. Na plus dziwaczna atmosfera i Phoenix idealnie oddający stan przeżartego używkami umysłu. Niestety ogromnie męczy zawiłość, przegadanie i przeładowanie niejasnymi wątkami. Naprawdę, nie pytajcie mnie o fabułę tego filmu i powiązania między postaciami, na przykład między Ericiem Robertsem, Martinem Shortem i Owenem Wilsonem. Przyznam uczciwie, że intryga po jakichś 90 minutach zlewała mi się już tylko w ciąg ładnych obrazków. Paul, wróć do czasów Boogie Nights i Magnolii.

Historia o wszystkim czyli o niczym. Klimat lat 70-tych całkiem udany, ale to w sumie jedyna zaleta, a film swoją długością dodatkowo strzela sobie w stopę.

Machnąłbym ręką na wadę nieistotną…

Nie trafił.