Ponura wizja… bardzo ponura. – W skrócie… film podzielony jest jakby na 2 części. 1 część pokazuje mieszkańców Londynu (nie pamiętam dokładnie, film oglądałem już dość dawno) na krótko przed atakiem nuklearnym, 2 część zaś, życie niedobitków już po ataku. Film choć wizualnie nie jest doskonały to mimo wszystko zrobił na mnie OGROMNE wrażenie. Nie oglądałem nigdy w życiu filmu o podobnej tematyce, który by mną tak wstrząsną. Polecam wszystkim fanom post-nuklearnych klimatów. Seria Fallout (choć jestem wielkim fanem zarówno 1 jak i 2 :)) to przy tym sielanka, Mad Maxy ( te też bardzo lubie :)) to bajka na dobranoc a serial Jericho to sie nawet w skali nie mieści, po prostu teletubisie. Klimat filmu jest niezwykle ponury, wręcz przytłaczający. Dopiero po obejrzeniu tego filmu uświadomiłem sobie czym tak naprawdę grozi wojna atomowa. Aż się włosy na głowie jeżą jak człowiek pomyśli, że coś takiego mogło się stać, gdyby w czasie zimnej wojny któraś ze stron zdecydowałaby się użyć arsenału atomowego. Koszmar :/
bardzo mocny – Póki co najlepszy film o tematyce wojny atomowej jaki widziałem. Straszny, brutalny depresyjny. Najstraszniejsze jest to, że wiadomości telewizyjne pokazane na początku filmu prawie niczym się nie różnią od obecnych. Wtedy był Iran, dziś Syria, ale poza tym niewiele się zmieniło.
Ponadto podoba mi się to jak Brytyjczycy ukazują społeczeństwo i to jak w nim wszystko jest od siebie zależne. Wystarczy, że jeden trybik zawiedzie i cały mechanizm pada. Niepierwsze ich dzieło, z którym się stykam, gdzie położony jest na to duży nacisk.