Film niemy. Końcówka XVIII wieku, sceneria łańcuckiego pałacu. Kamera błądzi po ciemnych komnatach, w mroku widać jedynie zarysy widmowych postaci w rokokowych kostiumach. Na scenie miniaturowego teatru lakowego trwa występ iluzjonisty, w którym można rozpoznać trzy połączone postaci: Kasandra z Parad, Georges’a Mélièsa z jego własnych filmów oraz wielkiego osiemnastowiecznego blagiera – barona Münchhausena, znanego z filmu Karela Zemana i ilustracji Gustave’a Dorégo. W kolejnych scenach iluzjonista wykorzystuje magiczne przedmioty: latarnię, lustro i pudło, a jego spektakl zdaje się nie mieć końca. Film trikowo-animowany, traktuje aktorów jak lalki, wykorzystuje animację poklatkową oraz film rysunkowy. Zawiera aluzje do pisarstwa hrabiego Potockiego i początków kina.