Dzika grusza 2018

Ahlat Agaci

Bohater "Dzikiej gruszy", absolwent pedagogiki Sinan, przed ostatnimi egzaminami wraca do rodzinnego Çan w północno-zachodniej Turcji. Jako przybysz z większego miasta patrzy z mieszanką niechęci i pobłażania na prowincjonalną społeczność, którą opuścił przed laty. Stopniowo jednak życie w Çan angażuje go coraz bardziej, a… zobacz więcej

Reżyseria
Scenariusz
,
Aktorzy
, ,

W Kinie

Helios, Piła, 18:30 (Napisy) repertuar i rezerwacje biletów

Zwiastuny Zobacz wszystkie 1 zwiastun

Zdjęcia Zobacz wszystkie 10 zdjęć

Obsada Zobacz pełną obsadę

Dogu Demirkol
jako Sinan Karasu
Murat Cemcir
jako Idris Karasu
Bennu Yildirimlar
jako Asuman Karasu
Hazar Ergüçlü
jako Hatice
Serkan Keskin
jako Suleyman
Tamer Levent
jako Recep, babcia
Öner Erkan
jako Imam Nazmi
Rifat Sungar
jako Ali Riza
Akin Aksu
jako Imam Veysel
Kubilay Tunçer
jako Ilhami
Ercument Balakoglu
jako Ramazan, dziadek
Kadir Cermik
jako Adnan, burmistrz

Fabuła

Bohater "Dzikiej gruszy", absolwent pedagogiki Sinan, przed ostatnimi egzaminami wraca do rodzinnego Çan w północno-zachodniej Turcji. Jako przybysz z większego miasta patrzy z mieszanką niechęci i pobłażania na prowincjonalną społeczność, którą opuścił przed laty. Stopniowo jednak życie w Çan angażuje go coraz bardziej, a marzenia o sukcesie - i wymarzonej karierze pisarza - okazują się trudne do urzeczywistnienia. opis dystrybutora

Gatunek
Dramat
Słowa kluczowe
samobójstwo, palenie papierosa, samotność, tożsamość zobacz więcej

Zobacz także

Szczegóły

Premiera
2019-05-10 (kino), 2018-05-18 (świat)
Dystrybutor
Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
Wytwórnia
Detailfilm
Memento Films Production
RFF International zobacz więcej
Kraj produkcji
Turcja, Macedonia, Francja, Niemcy, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Szwecja
Inne tytuły
The Wild Pear Tree (tytuł międzynarodowy)
Le poirier sauvage (Francja)
Czas trwania
188 minut

Wiadomości zobacz wszystkie 1 wiadomość

Recenzje

Dzika grusza to utwór obiecujący w niespiesznej atmosferze poetyckie opowiadanie o walce z przeszłością, jej determinizmem i marzeniami. Jednak zaczyna się w pewnym momencie powtarzać, a grusza gnić. 1

Dzika grusza to kino niespiesznie opowiadające o siłowaniu się z przeszłością i przerabianiu kompleksu ojca. Rozgrywce z bliską osobą i samym sobą. Niestety, jednak formuła tego solidnego opowiadania szybko się wyczerpuje, a gruszka z drzewa jest soczysta tylko przez chwilę. Potem jej smak jest wtórny, mdły, a reżyser snuje tę historię i dalej wyciska z niej soki, kiedy ona sama już ledwo się snuje.

Sinan, człowiek wierzący w siłę słowa, nauki, inteligencji, wraca przed ostatnimi egzaminami do rodzinnego miasteczka. Towarzyszy mu spore poczucie wyższości. To humanista, człowiek z metropolii, którzy jest przekonany, że odciął korzenie od tytułowej dzikiej gruszy i może chodzić z wysoko podniesioną głową. Jest uzbrojony w krytyczne spojrzenie. Inaczej niż w dzieciństwie widzi sytuacje w rodzinie, okolicę, mieszkańców. Jednak rzeczywistość zweryfikuje jego marzenia o wielkości, karierze pisarskiej i udowodni ponadto, że polepszanie swojego poczucia własnej wartości kosztem innych i brak pokory tylko wyrządza szkody i pustoszy tego, który to robi.

Całe siłowanie się bohatera ze swoimi wyobrażeniami, a realiami jest bardzo intrygująco przedstawione, jednak w pewnym momencie traci na energii, staje się trochę nieznośne i zamienia w karykaturalną wersję „Cierpień młodego Wertera”. To jest podstawowe przewinienie tak charakterystycznego twórcy kina slow cinema łamanego na unurzanego w refleksyjności Ceylana. Niestety, ta długość nie jest uzasadniona narracyjnie i fabularnie. Filozoficzny nastrój opowiadania o figurze ojca, który próbuje udowodnić synowi sens innych wartości, nieumiejętność Sinana do słuchania i słyszenia oraz pewna butność naprawdę zasysają uwagę, ale są wydłużone bez żadnego zamysłu. Chyba tylko po to, by zostawić czas do namysłu dla widza. Niestety, kulawy pomysł.

Jest w tym opowiadaniu dużo literackości, poetyckiej atmosfery, niefabrycznej produkcji, a powolnego tkania, co jednak nie idzie w parze ze zgrabnością i sensownością robienia tak rozbuchanej historii. Uczciwe to opowiadanie, minimalistyczne i nasycające mało słów dużą zawartością sensów. Do tego pozorna sielankowa atmosfera, pejzaż kojący, zwalniający czas, jest ciekawym zaprzeczeniem do gotującego się młodego bohatera i jego przeżyć wewnętrznych.

Dzika Grusza to utwór sięgający po metafizykę i delikatne tkaniny do stworzenia historii. Tym razem jednak reżyserowi strategia, którą przyjął, nie sprzyja. Drzewko zaczyna gnić.

Czy ta recenzja była pomocna? Tak Nie

Komentarze 0

Skomentuj jako pierwszy.

Współtworzą