Roksana Goly użytkownik
„Namiętność Kate” to kronika odważnej próby podjętej przez główną bohaterkę, by na przekór niesprzyjającemu losowi i brutalnemu systemowi wyjść z nędzy i zawalczyć o własne prawo do szacunku.
Namiętność Kate to poruszający dramat kostiumowy, który przenosi widza w realia XIX-wiecznej Holandii. Fabuła skupia się na losach młodej, ubogiej dziewczyny o imieniu Keetje, która wraz z całą swoją wielodzietną rodziną opuszcza prowincjonalną Fryzję i przybywa do wielkiego miasta z nadzieją na odmianę losu. Zamiast obiecanej krainy dostatku trafia jednak w sam środek miejskiego slumsu, gdzie codziennością staje się bezwzględna walka o przetrwanie. Film bez ubarwień śledzi losy bohaterki, która podejmuje dramatyczną próbę wyrwania się ze skrajnego ubóstwa, nędzy i upokorzenia, szukając własnego miejsca w bezdusznym, podzielonym klasowo społeczeństwie.
Okoliczności powstania tego dzieła były wyjątkowe, jako że projekt narodził się z ambicji stworzenia jednego z najdroższych i najbardziej spektakularnych filmów w historii ówczesnej kinematografii holenderskiej. Scenariusz oparto na bazie uznanych, autobiograficznych książek Neel Doff, w których autorka bezkompromisowo i z bolesnym autentyzmem opisała własne, traumatyczne doświadczenia z czasów młodości. Decyzja o zaangażowaniu do głównych ról Monique van de Ven oraz Rutgera Hauera była w pełni naturalnym krokiem ze strony producenta Roba Houwera i reżysera. Aktorzy ci zaledwie dwa lata wcześniej stworzyli fenomenalne, magnetyczne kreacje w wielkim hicie Tureckie owoce, stając się z miejsca najgorętszymi nazwiskami holenderskiego kina, których ekranowa chemia gwarantowała zarówno artystyczną jakość, jak i ogromne zainteresowanie widzów.
W warstwie realizatorskiej i aktorskiej film prezentuje się imponująco. Na szczególną pochwałę zasługuje bardzo dobra rola Monique van de Ven, która z niezwykłą dojrzałością oddała wewnętrzną przemianę swojej bohaterki – od niewinnej dziewczyny po zdeterminowaną, silną kobietę. Partnerujący jej Rutger Hauer jako zamożny bankier Hugo wypada na ekranie magnetycznie, choć jego rola jest wyraźnie mniej rozbudowana i pozbawiona tak ogromnej intensywności, jaką zachwycał we wspomnianych Tureckich owocach. Prawdziwym technicznym majstersztykiem jest scenografia, która w mistrzowski sposób udaje XIX-wieczny Amsterdam, drobiazgowo odtwarzając zarówno przepych salonów bogaczy, jak i brud ciasnych, portowych zaułków. Oglądając to widowisko, trudno nie zauważyć, że jest to jeden z ciekawszych i najbardziej dojrzałych filmów z początku kariery Paula Verhoevena – późniejszego genialnego skandalisty i twórcy kultowego Nagiego instynktu.
Namiętność Kate to niezwykle ciekawa, ale i przejmująco smutna opowieść, w której wszechobecna bieda oraz potworny głód stanowią nieustannie wyczuwalne, mroczne tło dla ludzkiego dramatu. To przede wszystkim kronika odważnej próby podjętej przez główną bohaterkę, by na przekór niesprzyjającemu losowi i brutalnemu systemowi wyjść z nędzy i zawalczyć o własne prawo do szacunku. Koniec końców ta bolesna droga przynosi jej wyzwolenie – Keetje udaje się odmienić swój los, a uwieńczeniem jej intelektualnej i życiowej niezależności staje się fakt, że zostaje szanowaną pisarką, przekuwającą dawne cierpienie w poruszającą literaturę.