Portret 45-letniego murarza z Warszawy zrealizowany w ciągu 1 dnia – 1 maja 1972 roku: od porannej toalety, przez udział w pochodzie, po spotkanie z kolegami. Obrazom zbiorowości towarzyszy z off-u wyznanie jednego człowieka, który ucieleśnia ideał klasy robotniczej. Z rodziny należącej do przedwojennej Komunistycznej Partii Polski, przez robotniczą młodość w okresie stalinowskim, po stabilizację w Polsce Ludowej – życie Józefa Malesy biegło równolegle do przełomów w historii jego kraju. Zderzenie ideałów młodości z praktyką dnia codziennego pozbawiło go części złudzeń, ale nie zniszczyło poczucia godności i szacunku do pracy własnej i cudzej. Murarz potrafi dostrzec i nazwać systemowe błędy realnego socjalizmu, ale nie widzi potrzeby, by zburzyć to, co zostało w tym czasie zbudowane ludzkimi rękami. Film odłożony przez cenzurę na półkę, trafił do rozpowszechniania dopiero w sierpniu 1980 roku. Zgodnie z konwencją tzw. dokumentu nowej zmiany (reprezentowanej przez Kieślowskiego, Marcela Łozińskiego, Tomasza Zygadłę), pokazuje w skali mikro (opowieści jednego murarza) zjawiska makrospołeczne: błędy systemu i godność robotnika.