Na srebrnym globie

Nawet dobry film – mimo, że aktorstwo jest bardzo teatralne, a dialogi niemalże wykrzykiwane, jakby przemawiały do sporej rzeszy ludzi stojących przed nimi. Ale i tak warto docenić za kilka naprawdę wyjątkowych pomysłów – są to: sceny ukrzyżowania, nabicia na pal, spalenia plaży przez tubylców, charakteryzacja obcych mogłaby śmiało posłużyć za tło do gry fantastyczno-naukowej czy uszyte kostiumy. Fabuła banalna do bólu, ale reżyser Andrzej Żuławski definitywnie nam wyjaśnia, dlaczego to nie można było w pełni nakręcić produkcji według jego własnej wizji. Tym niemniej, warto na to dzieło zwrócić uwagę i wyciągnąć swoje własne konsekwencje i zapatrywania. 6,5/10

Pretensjonalnie artystyczny styl w którym co druga kwestia jest wykrzykiwana ku niebu.
Nakręcone 80% filmu można obecnie obejrzeć zmontowane od czapy z opisem niezrealizowanych scen na tle ulic Warszawy – co daje tylko jeszcze gorszy efekt.