Filmy burza, żaba

Łapa Jaguara – młody wojownik z plemienia zamieszkującego dżunglę, doświadcza dramatycznych zmian w swoim życiu i swoich współplemieńców. Odwieczny porządek harmonijnej egzystencji zostaje brutalnie zburzony przez okrutnych Majów. Mężczyzna zostanie zmuszony do odbycia niebezpiecznej wyprawy do nieznanego mu świata, cywilizacji opartej na strachu i ucisku.

Adaptacja sztuki Williama Shakespeare'a pt. „Burza” z tym wyjątkiem, iż postać księcia Prospero zostaje tu zamieniona na księżniczkę Prosperę. Ta posiada niezwykłą sztukę alchemii, która w XVI wieku często mylona było z czarownictwem. Z tego powodu uzurpowana przez swego brata Antonia, Prospera zostaje wyprawiona, wraz ze swą czteroletnią córką Mirandą łodzią na morze. Trafiają na wyspę, na której spędzają dwanaście lat. Aż do momentu, gdy obok wyspy przepływa łódź z Antoniem, Gonzalem oraz Alonsem wraz z synem Ferdynandem i bratem Sebastianem. Wzburzona Prospera wywołuje swymi mocami na morzu burzę…

San Fernando Valley, Południowa Kalifornia, rok 1999. Jeden dzień z życia zwykłych ludzi: umierającego starca, jego młodszej od niego żony, jego pielęgniarza, telewizyjnego guru, policjanta na służbie, kilkuletniego zwycięzcę teleturniejów, byłego zwycięzcę teleturniejów, telewizyjnego showmana i prowadzącej ryzykowny tryb życia dziewczyny. Każda z tych postaci poszukuje akceptacji, miłości, wybaczenia, swego miejsca w życiu... Każda ma swój wątek, lecz wątki te przeplatają się, tworząc w sumie jedną mozaikową opowieść o mieszkańcach dzisiejszych Stanów Zjednoczonych - o ich rozterkach, nadziejach, niepokojach, radościach i smutkach. Film jest przesiąknięty przeświadczeniem, że wszystko może się zdarzyć – i to w każdym momencie. Może to być śmierć lub odkrycie czegoś, co wszystko zmieni. Więc kiedy myśli się, że chciało się w życiu coś zrobić, lepiej od razu się do tego zabrać...

Opowieść o walce klasowej we Włoszech w XX wieku, widziana oczami dwóch przyjaciół z dzieciństwa, którzy jako dorośli stanęli po przeciwnych stronach barykady.

Pierwsza część z „Czterech pór roku”, z cyklu „Silly Symphonies". Kwiaty, biedronki, stonogi, ptaki i żaby tańczą (i pożerają siebie nawzajem) w takt mieszanki popularnych tematów muzyki klasycznej.

Młody ksiądz, mający przed sobą marne perspektywy, gdyż jest poważnie chory, przybywa do małego miasteczka, by objąć urząd proboszcza w skromnej parafii. Chce pomagać okolicznym mieszkańcom, niosąc im Słowo Boże. Szybko orientuję się jednak, iż parafianie nie darzą go zbytnią sympatią, nie za bardzo chcą się u niego spowiadać, ani nie mają do niego należytego szacunku. Ksiądz jest załamany takim obrotem sprawy. Dopiero rozmowy z przyjacielem, wikarym z sąsiedniego miasta, oraz zapisywane w osobistym dzienniku przemyślenia, dają mu siłę do działania...