Filmy dziecko, proca

Historia budowy średniowiecznej katedry na tle wojen domowych, konfliktów religijnych i walki o władzę.

David (Dustin Hoffman) wraca w rodzinne strony wraz ze swoją żoną. Pewnego dnia na kobietę napada jeden z mieszkańców i ją gwałci. Czy skromny naukowiec poradzi sobie z tą sytuacją?

Śledzimy losy tytułowych bohaterów, granych przez Khady Mane i Mamadou Diallo, którzy doświadczają głębokiej i szczerej miłości. Nieświadomi świata poza ich wioską, zostają skonfrontowani z konwencjami i ograniczeniami narzuconymi przez ich społeczność. W tym środowisku nie ma miejsca na namiętność i chaos. Historia udaremnionej miłości w małej wiosce w dotkniętym suszą Senegalu. I choć wizualnie film prezentuje się znakomicie (oglądając go ma się skojarzenia z Terrence'em Malickiem ), to imponuje przede wszystkim inscenizacja tej miłości. Jej czystość jest zmieniona przez zobowiązania obojga, a niemożliwość wolności tej miłości jest głęboko poruszająca.

„Cud w Mediolanie” zrealizowany trzy lata po “Złodziejach rowerów” przez duet Vittorio De Sica – Cesare Zavattini świadczy o odwrocie włoskiego reżysera od czystego neorealizmu. Jest tym dla De Sici, co „Noce Cabirii” dla Federico Felliniego – problemy społeczne powojennych Włoch ustępują rzeczywistości sacrum i profanum, pobożności instytucjonalnej i ludowej, mieszance pogaństwa i religii. To, co w „Złodziejach rowerów” de Sica jedynie zaznaczył na marginesie poprzez wprowadzenie postaci wróżbitki, w “Cudzie w Mediolanie” wybucha z pełną, prostoduszną siłą. Mały Totò znaleziony w zagonie kapusty, a obdarzony łaską czynienia cudów, ratuje swych przyjaciół z opresji i sprawia, że ulatują na miotłach do nieba, zostawiając za sobą pałace bogaczy, lepianki żebraków i przepych Duomo. Nakręcony w 1951 roku film de Sici został nagrodzony Złotą Palmą wraz ze szwedzkim filmem „Fröken Julie”, ekranizacją dramatu Strindberga, w którym panna z arystokratycznych sfer zakochuje się w służącym. Tym żyła Europa początku lat 50.

Mim Antoine Moreau (Tom Courtenay) w czasie II wojny światowej występuje w paryskim kabarecie. Kabaret jest odwiedzany przez niemieckich żołnierzy. Pewnego razu, oficer SS składa mu propozycję wykonania przedstawienia dla dzieci przebywających w getcie w czeskim Terezinie. Niechętny na początku, ale powoli zgadza się z obawy o swoje życie. W obozie dopiero poznaje prawdę. Jego występ ma zmylić członków Czerwonego Krzyża, którzy badają stan bytu uwięzionych dzieci.