Filmy alienacja, nastolatek, strach

Clareece „Precious” Jones to szesnastoletnia otyła, czarna dziewczyna, która mieszka w Harlemie pod koniec lat osiemdziesiątych. Nie dość, że jest po raz drugi w ciąży, w dodatku z własnym ojcem, który regularnie ją gwałci, to jeszcze matka bije ją i poniża. W domu nikt nie pracuje, a rodzina utrzymuje się tylko i wyłącznie dzięki pomocy socjalnej. Precious nie potrafi płynnie czytać i pisać, a poza tym zostaje wyrzucona ze swojego liceum. Dziewczyna nienawidzi samej siebie, a odskocznią od nieznośnej codzienności jest dla niej świat własnej wyobraźni. Zupełnie załamana i pozbawiona jakiejkolwiek nadziei Precious, pewnego dnia postanawia walczyć o lepsze jutro dla siebie i dwójki swoich dzieci. I nic jej w tej walce nie powstrzyma!

42-letni Lester Burnham (Kevin Spacey) ma nudną pracę, nastoletnią córkę (Thora Birch) i żonę (Annette Bening), która stara się wszystko ułożyć po swojej myśli. Zarówno jego rodzina jak i otaczający go ludzie uważają, że jest skończonym nieudacznikiem. Lester z braku motywacji nic nie zmienia w swoim życiu do dnia, w którym poznaje koleżankę z zespołu swojej córki - Angelę (Mena Suvari). Bohater zauracza się w dziewczynie i stara się zrobić wszystko aby jej zaimponować.

Tytułowa Mowa ptaków jest językiem, jakim posługują się wykluczeni z agresywnej, hałaśliwej większości: dręczony przez dzieci nauczyciel historii, wyrzucony z pracy polonista, trędowaty kompozytor, dziewczyna sprzątająca w domu bankiera, szpotawa kwiaciarka i zafascynowana kinem uczennica. Zepchnięci na out przez reprodukujący bezmyślność system, przez skandujące „Nie-na-wi-dzę! Nie-na-wi-dzę!” stadionowe bandy nazioli; na swoją obronę mają tylko ironię, kwiaty i cytaty z klasyków.

David (Dustin Hoffman) wraca w rodzinne strony wraz ze swoją żoną. Pewnego dnia na kobietę napada jeden z mieszkańców i ją gwałci. Czy skromny naukowiec poradzi sobie z tą sytuacją?

Błyskotliwa i jednocześnie przenikliwa opowieść o wielodzietnej rodzinie, w której jeden z synów odkrywa swe homoseksualne skłonności. Nie homoseksualizm jest tu jednak najważnieszy, to tylko punkt wyjścia do refleksji o tym, jaką drogą przez mękę potrafi być dorastanie jednostki nadwrażliwej i o tym, że tzw. normalna rodzina w tym bolesnym procesie wcale nie pomaga.