Filmy austin, usa

Bohatera poznajemy w wieku 6 lat, a w końcowej scenie stoi już u progu dorosłości. Jest niepewny, jak jego życie potoczy się dalej. Upływający czas słyszymy w zmieniającej się muzyce, modzie. Reżyser w żaden sposób nie ocenia swoich bohaterów, tylko obserwuje jak dorastają. Niezwykłe, wzruszające, mądre kino.

W świetle prawa jesteśmy niewinni, dopóki nie udowodnią nam, że popełniliśmy dany czyn. Bohater filmu - profesor uniwersytetu jest aktywnym rzecznikiem zniesienia kary śmierci. Sam jednak zostaje oskarżony o gwałt i morderstwo. Przyznaje się do zarzucanego mu czynu, ale czy jest winny? Na to pytanie postanawia znaleźć odpowiedź młoda dziennikarka, która na parę dni przed egzekucją przeprowadza wywiad z profesorem.

Zakończenie roku szkolnego w jednej z amerykańskich szkół średnich. Młodzież z tej okazji planuje ogromną imprezę z dużą ilością alkoholu i marihuany w mieszkaniu jednego z uczniów. Niestety dostawca piwa przyjeżdża za wcześnie, przez co rodzice chłopaka orientują się w sytuacji. Trzeba zatem znaleźć inną miejscówkę. W tle przepiękne lata 70'.

W serialu amerykańscy detektywi ujawniają najbardziej przerażające i tragiczne przypadki zabójstw.

Tym razem Wiseman tworzy połączenie doskonałe – swój najnowszy film poświęca niewielkiemu, osiedlowemu klubowi bokserskiemu w Austin w Teksasie, którego założycielem jest dawny profesjonalny bokser, Richard Lord. Wiseman niemal nie wychodzi z ciasnego, oświetlonego jarzeniówkami wnętrza klubu, biednego i bogatego zarazem, wypełnionego przedmiotami, posklejanymi taśmą workami do ćwiczeń i poczuciem dyskretnego łączenia się we wspólnotę. To swoisty Babilon tolerancji, w którym spotykają się ludzie różnych ras, płci, w różnym wieku, różniący się wyglądem, sposobem życia, zawodem, wykształceniem, statusem społecznym. Przychodzą z rodzinami, z małymi dziećmi, z psami. Każdy znajdzie tu swoje miejsce. Reżyser wprowadza widzów w trans. Pokazując ćwiczących, zaangażowanych uczestników, rytmizuje ujęcia. Zachwyca się ruchem ciał, kontrastuje i ustawia je niczym choreograf. Przy tym wykorzystuje naturalne dźwięki, podsłuchuje rozmowy, unika jawnej kreacji.