Filmy premier, satyra

V jak Vendetta, wyreżyserowana przez twórców trylogii „Matrix”, to futurystyczna i bezkompromisowa wizja przyszłości oparta na kanwie bestsellerowego komiksu. Natalie Portman wcieliła się w rolę Evey, przedstawicielki klasy robotniczej, która z wielką determinacją staje do walki o upragnioną wolność. Hugo Weaving zagrał V – nieustraszonego, charyzmatycznego bohatera, który postanowił wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę. Stephen Rea wcielił się w rolę detektywa, który desperacko próbuje schwytać V, zanim ten rozpęta rewolucję. Stawka jest wysoka.

W Rzymie, o świcie, kiedy wszyscy śpią, jeden człowiek jest już rześki. Nazywa się Giulio Andreotti. Nie śpi, ponieważ musi pracować, pisać książki, bywać w towarzystwie i - co jest nie mniej ważne - modlić się. Spokojny i tajemniczy Andreotti we Włoszech jest synonimem władzy przez ponad 40 lat. Na początku lat 90., bez arogancji, ale i bez pokory, ten stabilny, uspokajający, ale i bardzo niejednoznaczny polityk niestrudzenie zmierza ku swej siódmej kadencji na stanowisku premiera. Tuż przed 70-tką Andreotti jest gerontokratą o niemal boskich możliwościach, który nikogo się nie boi, w zasadzie nie wie, co to strach. Przeciwnie - jest przyzwyczajony do obserwowania strachu malującego się na twarzach jego rozmówców. Jego radością jest władza, z którą żyje w symbiozie, którą wielbi, i która zawsze i niezmiennie mu się należy. Bitwy wyborcze, ataki terrorystyczne czy poniżające oskarżenia nie pozostawiają na nim żadnego śladu, wobec wszystkiego pozostaje nieugięty. Aż do czasu, kiedy mafia, najsilniejsza przeciwwładza w kraju, postanowi wypowiedzieć mu wojnę.

Ucho Prezesa to miniserial polityczny, stworzony przez Roberta Górskiego, lidera Kabaretu Moralnego Niepokoju. Sam Robert wciela się w nim w TEGO Prezesa, w TYM gabinecie, na TEJ ulicy. Jest tytułowym uchem, do którego każdy chce dotrzeć.

Grupa hollywoodzkich producentów filmowych przygotowuje film o II Wojnie Światowej. Jednak już pierwszego dnia zdjęć okazuje się, że odtwórca roli Winstona Churchilla to śmierdzący cygarami stary aktor, a nie amant, który rozkocha w sobie serca wszystkich Amerykanek. Operatywni producenci postanawiają zatrudnić nowego aktora, który będzie lepiej wyglądał, a przede wszystkim lepiej się... sprzeda. Wybór pada na gwiazdę ich poprzedniej superprodukcji pod tytułem "Pompa".

Jest to satyra na koncepcję tak zwanego rządów światowych i wszelkiego rodzaju unii międzynarodowych. W 2000 roku poszczególne kraje wybierają własne rządy, jednak muszą one uznawać wyższość Światowej Unii Globalnej. W Austrii zostaje wybrany nowy premier (Josef Meinrad). W swoim rządowym exposé ogłasza niezależność kraju od Unii. Do Austrii przylatują unijne oddziały specjalne, aby skończyć z rebelią.