Filmy apteka, deszcz

Arnold Schwarzenegger wciela się tym razem w rolę bezkompromisowego policjanta-twardziela. W pogoni za jednym z bandytów trafia nie gdzie indziej tylko do przedszkola i to w roli przedszkolanki. Okazuje się, że równie dobrze radzi sobie z dziećmi jak z bandytami, a co więcej poznaje bardzo miłą nauczycielkę. Niestety przestępca atakuje i trzeba znów wrócić do swojej prawdziwej tożsamości by uratować jednego z wychowanków.

Po czterech latach od rozstania Ahmad (Ali Mosaffa) przylatuje do Paryża, aby formalnie zakończyć małżeństwo z Marie (Bérénice Bejo), która, jak się okazuje, po raz trzeci planuje wyjść za mąż. Już nawet zdążyła zamieszkać z konkubentem i jego synem. Nowe plany nie podobają się córce Marie z pierwszego małżeństwa, Lucie (Pauline Burlet), która ostentacyjnie daje wyraz swego niezadowolenia z tego, że zamieszkał z nimi partner matki. Ahmad zaczyna poznawać szczegóły wydarzeń z przeszłości, które mają wpływ na obecne napięcie w rodzinie.

Historia czwórki młodych chłopaków, żyjących gdzieś w Nowym Jorku. Początkowo najważniejsza jest dla nich koszykówka, ale z czasem próbują coraz to nowszych, ciekawszych rzeczy. Tak właśnie wpadają w nałóg. Z którego ciężko jest się wyzwolić. A nie mając kasy na prochy, dokonują coraz poważniejszych przestępstw. Marnując życie sobie i swoim rodzinom.

Poeta Dan zakochuje się w studentce sztuki, którą pociąga jego "luzacki" styl bycia, oraz miłość do heroiny, którą zdrobniale nazywa Candy, tak samo jak brzmi imię dziewczyny. Tak bardzo jak płomienne jest między młodymi uczucie tak wielki jest pociąg do narkotyków. Prowadzi to do nieuniknionego spotkania z brutalną rzeczywistością. Ich związek zmienia się od niezwykłego zauroczenia, przez namiętną miłość, aż do samodestrukcji i szaleństwa.

Robert Cummings wciela się w rolę pracownika fabryki samolotów w Los Angeles, który jest świadkiem bombardowania fabryki przez nazistowskiego agenta. Podczas eksplozji ginie przyjaciel bohatera, a on sam zostaje niesłusznie oskarżony o sabotaż. Aby oczyścić się z zarzutów, Cummings wyrusza w pościg, który poprowadzi go od BoulderDam do City Music Hall w Nowym Jorku i w końcu doprowadzi do niebezpiecznej konfrontacji na szczycie Statuły Wolności.

Młody ksiądz, mający przed sobą marne perspektywy, gdyż jest poważnie chory, przybywa do małego miasteczka, by objąć urząd proboszcza w skromnej parafii. Chce pomagać okolicznym mieszkańcom, niosąc im Słowo Boże. Szybko orientuję się jednak, iż parafianie nie darzą go zbytnią sympatią, nie za bardzo chcą się u niego spowiadać, ani nie mają do niego należytego szacunku. Ksiądz jest załamany takim obrotem sprawy. Dopiero rozmowy z przyjacielem, wikarym z sąsiedniego miasta, oraz zapisywane w osobistym dzienniku przemyślenia, dają mu siłę do działania...

Maj 1946 roku. Po dziewięciu latach internowania, Antonin Artaud (Sami Frey), aktor, artysta, pisarz, ostatecznie opuszcza azyl psychiatryczny, by powrócić do Paryża do swojej rodziny. Jacques Prevel (Marc Barbé), młody poeta, podąża za Artaudem w wędrówce między domem zdrowia Ivry'ego i Saint Germain-des-Prés, jednocześnie dążąc do tego samego co on: poezji, narkotyków i absolutów. Prevel staje się uczniem i towarzyszem jego geniuszu, którego kroniki obserwują aż do jego śmierci, dwa lata później. W tym powojennym Paryżu, gdzie poznaje nędzę i cierpienie, Prevel dzieli swoje życie między dwie kobiety, Rolande (Valérie Jeannet) i Jany (Julie Jézéquel), jednocześnie przywiązując się do Antonina, którego był synem, przyjacielem.

Rodzina Barańskich mieszka na przedmieściu. Matka całkowicie poświęca się roli pani domu, co jest źródłem jej nieustającej frustracji. Ojciec utrzymuje rodzinę, ale to nie jego zdanie jest w domu najważniejsze. Model życia Leszczyńskich jest zupełnie inny. Matka jest rozwódką. Ze swojego pierwszego związku ma dorastającą córkę, a z obecnego małżeństwa kilkuletniego syna. Spełnia się zawodowo, podczas gdy jej mąż zmaga się nie tylko z wychowaniem dzieci, ale również z własną niemocą w kwestii ponownego wyboru ścieżki kariery zawodowej. Jest bezrobotny. Choć Barańscy hołdują wartościom konserwatywnym, a Leszczyńscy wydają się być postępowymi intelektualistami, okazuje się, że tak naprawdę więcej ich łączy niż dzieli. Dobre chęci rodziców przynoszą często opłakane, choć zabawne rezultaty.