Filmy 1952

Adaptacja opowiadania Johna W. Cunninghama „The Tin Star”. Powszechnie lubiany i szanowany szeryf małego miasteczka w sytuacji zagrożenia zostaje zupełnie sam. Okazuje się, że nie ma prawdziwych przyjaciół, traci nawet ukochaną kobietę. Samotnie musi stawić czoło niebezpieczeństwu…

Najlepsza w historii kina autotematyczna komedia muzyczna, w lekkiej formie pokazująca czasy przełomu dźwiękowego w kinie. Jej bohaterami jest trójka przyjaciół, próbujących zerwać więzy kontraktów, by wystąpić w razem w filmie i wylansować (ich zdaniem) wartą tego dziewczynę na gwiazdę. Lekko i satyrycznie potraktowany wątek gwiazdorski dał okazję do kilku wspaniałych scen ze studia filmowego (słynna scena z asynchronem). Jednocześnie wszyscy widzowie zostają w jakiś sposób oszukani: w rzeczywistości to nie Debbie Reynolds podkłada głos pod ruch warg Jean Hagen, lecz odwrotnie.

Kanji Watanabe jest leciwym urzędnikiem w Urzędzie Miejskim w Tokio. Jak większość pracowników, zajmuje się wszystkim, tylko nie pracą. Kiedy dowiaduje się, że ma raka żołądka i zostało mu najwyżej sześć miesięcy życia, Watanabe zmienia swoje podejście. Jego celem staje się wybudowanie placu zabaw w jednej z biednych dzielnic.

Starzejący się komik i przygnębiony tancerz baletowy muszą spojrzeć na siebie nawzajem, aby znaleźć cel i nadzieję w swoim życiu.

Na własnym przyjęciu Pluto jest rozstawiany po kątach przez siostrzeńców Mikiego i nie może nawet spróbować swojego tortu, dopóki Miki po imprezie nie daje mu kawałka, który zachował.

W Halloween o północy wiedźma Hazel przelatując nad ratuszem miejskim na swej magicznej miotle, zauważa osobliwą grupkę upiorów, które okazują się siostrzeńcami Kaczora Donalda. Dynio, Hyzio i Zyzio przebrani w duchy zmierzają do domu wuja, aby wyłudzić od niego słodycze. Donald co prawda daje im po cukierku, ale w każdym umieszcza trochę dynamitu, który eksploduje w łapkach chłopców, a na koniec polewa ich wodą. Hazel to obserwuje i postanawia sama wydobyć od kaczora słodycze, ale zostaje potraktowana z podobną manierą. Wiedźma wraz z kaczorkami postanawiają dać Donaldowi nauczkę. Recytując Szekspira, Hazel uruchamia swój magiczny kocioł, w którym przyrządza czarodziejska mieszankę. Nabierają gotowego płynu do pompki i wyruszają do domu Donalda, dosiadając magicznej miotły. Czarownica spryskuje po drodze wszystko magicznym wywarem, co powoduje, że przedmioty ożywają lub zamieniają się w duchy. Cała ta ferajna nawiedza Donalda, niemiłosiernie się naprzykrzając. Udręczony kaczor jest bliski wydania zawartości swojej spiżarni, ale w ostatniej chwili zmienia plan i połyka klucz do niej. Hazel w odwecie spryskuje mu nogi magicznym płynem i – przygrywając na miotle jak na banjo – skłania go do wykonania szaleńczych pląsów, by wytrzepać z niego klucz. Donald wypluwa klucz, ale sprytnie wsuwa go pod drzwi spiżarni…

Fabuła filmu opowiada historię życia meksykańskiego rewolucjonisty Emiliana Zapaty, który podejmuje walkę z dyktaturą prezydenta Porfiria Diaza we wczesnych latach XX-ego wieku.

Podczas napadu na bank zostaje zgwałcona i zamordowana narzeczona kowboja Verna Haskella. Mężczyzna za wszelką cenę pragnie zemsty na bandytach i przemierza Dziki Zachód, aby ich odnaleźć. Wszystkie ślady wiodą do "Cheerio" - samotnego rancza. Właścicielką jest była piosenkarka z baru - Altar Keane. Udziela ona schronienia różnym bandytom w zamian za udział w łupie.

Bohaterem jest paryski taksówkarz Pierre Verger i cała jego liczna rodzina, uwikłana w sprawę znacznej sumy pieniędzy zostawionych w taksówce przez roztargnionego, a nieznanego pasażera. Poszukiwania pechowca prowadzą przez dziesiątki paryskich ulic, kafejek, mieszkań, a nawet policyjny areszt.

W pewnym małym włoskim miasteczku do władzy dochodzi przedstawiciel komunistów, Giuseppe "Peppone" Bottazzi. Skupia wokół siebie lokalny odłam partii komunistycznej. Nie wszyscy w miasteczku popierają jednak tę opcję polityczną. Nieformalnym przywódcą przeciwników władzy jest tutejszy proboszcz, Don Camillo.