Filmy 1966

Jeden z najbardziej oryginalnych debiutów fabularnych w historii polskiego kina. Komedia obyczajowa utrzymana w tonie groteski, w której odnaleźć można inspiracje twórczością Billy’ego Wildera, ale i Witolda Gombrowicza. Ludwik, młody, przystojny naukowiec, grany przez Jana Machulskiego, szuka spokojnego miejsca do pracy. Wynajmuje pokój w willi zamieszkanej przez trzy kobiety. Każda z nich wciąga go w swoją intrygę.

Narracja tego inspirowanego "Idiotą" Fiodora Dostojewskiego filmu biegnie dwutorowo - równolegle prowadzone są wątki młodziutkiej Marie oraz jej osła Baltazara, których los brutalnie doświadcza. Od świata zaznają samych krzywd i niegodziwości, które znoszą z pokorą - to rozumiana po chrześcijańsku metafora męczeństwa. Bresson w Na los szczęścia, Baltazarze! rozwija swoją koncepcję aktora-modela, angażując, jak zwykle, debiutantkę; tym razem padło na Annę Wiazemsky. Opracowana przez francuskiego mistrza autorska metoda aktorskiego drylu polegała na całkowitym wyrugowaniu z roli ekspresji, odarciu jej do kości, co reżyser osiągał poprzez minimalistyczne komendy wydawane na planie oraz powtarzane do znudzenia ujęcia.

Prologiem do tego filmu są obrazy wojny: wybuchy bomb, broń pancerna, walące się domy, tematem – losy dwóch atrakcyjnych młodych dziewczyn, niszczących wszystko wokół siebie, zamknięte w kręgu „pseudozwiązków” międzyludzkich i pseudowartości.

Londyński włamywacz Harry Dean potrzebuje pomocy tancerki z Hongkongu, Nicole Chang, aby przeprowadzić idealny skok. Po prostej metamorfozie i zmianie garderoby Nicole staje się niezwykle podobna do zmarłej żony bogatego samotnika, pana Shahbandara. Podczas gdy Shahbandar jest zajęty hipnotyzującą Nicole, Harry podejmuje kroki, aby ukraść bezcenne artefakty spod nosa potentata. Jednak nawet najbardziej skomplikowane plany mogą się nie powieść.

Akcja obejmuje okres od zimy 1957 do końca 1960, cofając się w retrospekcji do wypadków 1954 roku. Dały one początek narodowowyzwoleńczej walce ludu algierskiego. Opis ogranicza się do miasta Algier, a właściwie do jego arabskiej dzielnicy Kazby.

W Luizjanie Phoebe szykuje się do ślubu z przybyłym z Europy księciem. Przygotowania do zaślubin zaczynają się walić, kiedy przybywa dawny narzeczony panny młodej, zawadiaka i rozbójnik. Wszczyna bójkę z niedoszłym panem młodym, w wyniku której ginie. Niewinnie oskarżony książę ucieka przez rzekę do Texasu.

Szeryf Calder (Brando) nie jest jedyna osobą ścigającą zbiegłego więźnia Bubbera Reevesa (Redford). Lokalny potentat naftowy Val Rogers (E. G. Marshall) nie chce, by na jaw wyszedł romans jego syna Jasona z żoną Bubbera (Fonda). Na domiar złego w okolicy popełniono zbrodnię, a zbieg jest doskonała ofiarą dla rozsierdzonego tłumu nie zważającego na racjonalne przesłanki i dowody. Żona Caldera (Dickinson) także stara się przekonać męża, że nie musi on chronić życia Brubbera. Jednak szeryf Calder stoi na straży prawa i nie spocznie, dopóki nie powstrzyma fali przemocy, a winni nie staną przed obliczem sprawiedliwości.

Cole Thornton (John Wayne) wraz z nowicjuszem Alanem Bourdillion (James Caan) pomagają szeryfowi El Dorado (Robert Mitchum) pokonać alkoholizm oraz bandę terroryzującą miasteczko.

21-letni Paul (Jean-Pierre Léaud) poszukuje pracy i wypowiada się przeciwko wojnie w Wietnamie. Jest zakochany w Madeleine (Chantal Goya), młodej piosenkarce, która jest bardziej zainteresowana swoim sukcesem w tej dziedzinie, niż sentymentem do jej adoratora. Paul w końcu znalazł pracę w instytucie badawczym, gdzie jest odpowiedzialny za badania społeczne. Mieszka teraz tymczasowo z dwoma koleżankami.

Amerykanin Michael Armstrong (Paul Newman), światowej sławy fizyk nuklearny ucieka do NRD wraz ze swą narzeczoną. Kobieta jest przekonana, że naukowiec zdradził swój kraj i przeszedł na stronę wroga.