Filmy śmierć, nihilizm

Demon wymordował mu rodzinę i rzucił klątwę na siostrę. Teraz Tanjiro rusza w pełną niebezpieczeństw podróż, żeby znaleźć lekarstwo i pomścić bliskich.

Tytułowa Mowa ptaków jest językiem, jakim posługują się wykluczeni z agresywnej, hałaśliwej większości: dręczony przez dzieci nauczyciel historii, wyrzucony z pracy polonista, trędowaty kompozytor, dziewczyna sprzątająca w domu bankiera, szpotawa kwiaciarka i zafascynowana kinem uczennica. Zepchnięci na out przez reprodukujący bezmyślność system, przez skandujące „Nie-na-wi-dzę! Nie-na-wi-dzę!” stadionowe bandy nazioli; na swoją obronę mają tylko ironię, kwiaty i cytaty z klasyków.

Mondo Cane można by tłumaczyć jako "Pieskie Życie". Z tym związkiem frazeologicznym kojarzy się zazwyczaj szarówa, pustka w portfelu i nieprzejednany wykidajło w gospodzie. Taki był słodko-gorzki film Charliego Chaplina pod tym właśnie tytułem. Trudno o większe nieporozumienie. Mondo Cane opowiada o życiu skundlonym, atawistycznym, sprowadzonym to najniższych instynktów – chuci, głodu i chęci przeżycia. Nakręcony w 1962 roku film, wprowadzony na ekrany jako dokument etnograficzny, to w istocie najczystsze kino eksploatacji. Wątpliwości cenzury budziły przede wszystkim sceny bezwzględnego uboju dziesiątek zwierząt, które w spazmach dogorywają na ekranie, oraz zarejestrowana w trakcie encierro – gonitwy byków i ludzi w Pampelunie – śmierć człowieka. Ironii całemu przedsięwzięciu dodaje jaskrawa kolorystyka, wynikająca z zastosowania w filmie Technicoloru.

Są takie miejsca, gdzie lepiej nie chodzić po zachodzie słońca, miejsca, które omija nawet policja... Dwaj mężczyźni znaleźli się w pułapce. Z dachu mogą uciekać tylko na dół, lecz windy nie działają, a na schody wyległy wampiry. Nadchodzi zmierzch...

Sześć nieznających się do tej pory osób budzi się w labiryncie połączonych ze sobą sześciennych pomieszczeń. Większość z nich okazuje się śmiertelnie niebezpiecznymi pułapkami. Każdy z uwięzionych posiada umiejętności, które mogą mu pomóc w odnalezieniu wyjścia.

Akcja filmu Watchmen osadzona jest w alternatywnej Ameryce roku 1985, kiedy to przebrani w kostiumy super-bohaterowie są częścią społeczeństwa, a "Zegar Sądu Ostatecznego" – wyznaczający poziom napięcia między USA a Związkiem Radzieckim – stale pokazuje pięć minut do północy. Członek samozwańczej straży obywatelskiej, Rorschach rozpoczyna intrygę mającą na celu zabicie i zdyskredytowanie wszystkich byłych i obecnych super bohaterów. Łącząc siły ze swoim byłym legionem - rozwydrzoną grupą emerytowanych super bohaterów, z których tylko jeden posiada prawdziwą moc - Rorschach wpada na trop zakrojonego na szeroką skalę spisku, który ma związek z przeszłością i może mieć katastrofalne skutki na przyszłość. Misją Strażników jest czuwanie nad ludzkością... ale kto czuwa nad nimi?

Steve zabiera swoją dziewczynę nad mało znane jezioro Eden, by tam w dogodnym momencie jej się oświadczyć. Niestety zaraz po przyjeździe mają zatarg z grupką lokalnych dzieciaków. Od tej pory ich sielanka się kończy, bo pozbawione zasad moralnych małolaty zaczynają im płatać coraz gorsze figle, a w końcu atakują i postanawiają zabić. Poranionej i okaleczonej parze udaje się uciec, ale dzieciaki nie zamierzają wypuścić ich żywych z lasu.

Film zrealizowany przez Piera Paolo Pasoliniego. Jest to historia grupy młodych ludzi, uprowadzonych na polecenie faszystowskich dygnitarzy. Niewinni i niczego nieświadomi stają się częścią chorych i perwersyjnych zabaw o podłożu seksualnym.

Organizacja Hellsing oficjalnie nie istnieje. Lecz bez niej kraj już dawno zostałby zalany falą wampiryzmu. To właśnie specjalnie szkoleni agenci tej organizacji, prawie każdego dnia ryzykują i poświęcają życie, chroniąc kraj przed krwiożerczymi wampirami, ghulami i innymi stworzeniami z piekła rodem. Jest między nimi ktoś wyjątkowy - ich "tajna broń", bez której nie daliby sobie rady - wiekowy wampir Alucard - to właśnie on jest naszą ostatnią linią obrony przed nadciągającym z otchłani ciemności zagrożeniem. Mała wioska na brytyjskiej prowincji. Elitarny oddział policji w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje wybity do nogi. Przeżywa tylko jeden agent, jedyna kobieta w zespole - Victoria Seras. Dziewczyna ku swojemu przerażeniu odkrywa, iż znajduje się w samym środku gniazda wampirów i za chwilę czeka ją niechybna śmierć lub zamiana w bezwolnego ghula. W tej dramatycznej chwili zjawia się tajemnicza postać w czerwieni - Alucard. Od tego momentu życie dziewczyny zmienia się diametralnie - u boku potężnego wampira, rozpoczyna nową służbę w organizacji Hellsing, już nie jako człowiek, lecz jako... wampir.

Viridiana (Silvia Pinal) jest młodą zakonnicą mieszkającą w klasztorze, jeszcze czekającą na złożenie ślubów. Na niedługo przed tym wydarzeniem zostaje zaproszona do siebie przez długo niewidzianego wuja (Fernando Rey), który opłacał dotychczas jej pobyt w klasztorze. Namówiona przez siostrę zakonną, postanawia po raz ostatni przed ślubami spotkać się ze światem "zewnętrznym" i odwiedzić mężczyznę. Po kilkudniowym pobycie jednak, okaże się, że pobożna dziewczyna żyjąca w wyimaginowanym, idealistycznym świecie wiary chrześcijańskiej, będzie musiała przedefiniować swój światopogląd.