Filmy śmierć, nihilizm

Demon wymordował mu rodzinę i rzucił klątwę na siostrę. Teraz Tanjiro rusza w pełną niebezpieczeństw podróż, żeby znaleźć lekarstwo i pomścić bliskich.

Nowy Jork, rok 1985. Świat ogarnięty jest strachem i paranoją. Ludzie, którzy kiedyś nosili maski, by walczyć z przestępczością, teraz są pozbawionymi praw banitami, ukrywającymi swoją tożsamość. Jedynie nieliczni pracują dla ludzkości, pod ścisłą kontrolą rządu Stanów Zjednoczonych. Pewnego dnia, w tajemniczych okolicznościach, ginie Komediant, jeden z najbardziej znanych superbohaterów, wypchnięty z 30 piętra swojego apartamentu. Rorschach, jego dawny kompan, rozpoczyna śledztwo. Jest przekonany, że jego śmierć nie była przypadkowa. Podejrzewa, że ktoś pozbywa się bohaterów, a jego pierwszym celem był właśnie Komediant. Zamierza przestrzec członków grupy, którzy kiedyś walczyli u jego boku...

Steve zabiera swoją dziewczynę nad mało znane jezioro Eden, by tam w dogodnym momencie jej się oświadczyć. Niestety zaraz po przyjeździe mają zatarg z grupką lokalnych dzieciaków. Od tej pory ich sielanka się kończy, bo pozbawione zasad moralnych małolaty zaczynają im płatać coraz gorsze figle, a w końcu atakują i postanawiają zabić. Poranionej i okaleczonej parze udaje się uciec, ale dzieciaki nie zamierzają wypuścić ich żywych z lasu.

Gliniarz. Zawodowy złodziej. Genialna studentka matematyki. Psycholog. Mężczyzna chory na autyzm. Dość przypadkowy, nawet przewrotny zbiór osób. Żadna z nich nie wie, jak i dlaczego została uwięziona, wkrótce jednak okaże się, że każde z sześciorga uwięzionych posiada umiejętności, które mogą dopomóc im w ucieczce.

Tytułowa Mowa ptaków jest językiem, jakim posługują się wykluczeni z agresywnej, hałaśliwej większości: dręczony przez dzieci nauczyciel historii, wyrzucony z pracy polonista, trędowaty kompozytor, dziewczyna sprzątająca w domu bankiera, szpotawa kwiaciarka i zafascynowana kinem uczennica. Zepchnięci na out przez reprodukujący bezmyślność system, przez skandujące „Nie-na-wi-dzę! Nie-na-wi-dzę!” stadionowe bandy nazioli; na swoją obronę mają tylko ironię, kwiaty i cytaty z klasyków.

Film zrealizowany przez Piera Paolo Pasoliniego. Jest to historia grupy młodych ludzi, uprowadzonych na polecenie faszystowskich dygnitarzy. Niewinni i niczego nieświadomi stają się częścią chorych i perwersyjnych zabaw o podłożu seksualnym.

Organizacja Hellsing oficjalnie nie istnieje. Lecz bez niej kraj już dawno zostałby zalany falą wampiryzmu. To właśnie specjalnie szkoleni agenci tej organizacji, prawie każdego dnia ryzykują i poświęcają życie, chroniąc kraj przed krwiożerczymi wampirami, ghulami i innymi stworzeniami z piekła rodem. Jest między nimi ktoś wyjątkowy - ich "tajna broń", bez której nie daliby sobie rady - wiekowy wampir Alucard - to właśnie on jest naszą ostatnią linią obrony przed nadciągającym z otchłani ciemności zagrożeniem. Mała wioska na brytyjskiej prowincji. Elitarny oddział policji w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje wybity do nogi. Przeżywa tylko jeden agent, jedyna kobieta w zespole - Victoria Seras. Dziewczyna ku swojemu przerażeniu odkrywa, iż znajduje się w samym środku gniazda wampirów i za chwilę czeka ją niechybna śmierć lub zamiana w bezwolnego ghula. W tej dramatycznej chwili zjawia się tajemnicza postać w czerwieni - Alucard. Od tego momentu życie dziewczyny zmienia się diametralnie - u boku potężnego wampira, rozpoczyna nową służbę w organizacji Hellsing, już nie jako człowiek, lecz jako... wampir.

Viridiana (Silvia Pinal) jest młodą zakonnicą mieszkającą w klasztorze, jeszcze czekającą na złożenie ślubów. Na niedługo przed tym wydarzeniem zostaje zaproszona do siebie przez długo niewidzianego wuja (Fernando Rey), który opłacał dotychczas jej pobyt w klasztorze. Namówiona przez siostrę zakonną, postanawia po raz ostatni przed ślubami spotkać się ze światem "zewnętrznym" i odwiedzić mężczyznę. Po kilkudniowym pobycie jednak, okaże się, że pobożna dziewczyna żyjąca w wyimaginowanym, idealistycznym świecie wiary chrześcijańskiej, będzie musiała przedefiniować swój światopogląd.

Grupa najpotężniejszych ludzi świata pod przywództwem Alchemika wyrusza na szczyt Świętej góry.

Mondo Cane można by tłumaczyć jako "Pieskie Życie". Z tym związkiem frazeologicznym kojarzy się zazwyczaj szarówa, pustka w portfelu i nieprzejednany wykidajło w gospodzie. Taki był słodko-gorzki film Charliego Chaplina pod tym właśnie tytułem. Trudno o większe nieporozumienie. Mondo Cane opowiada o życiu skundlonym, atawistycznym, sprowadzonym to najniższych instynktów – chuci, głodu i chęci przeżycia. Nakręcony w 1962 roku film, wprowadzony na ekrany jako dokument etnograficzny, to w istocie najczystsze kino eksploatacji. Wątpliwości cenzury budziły przede wszystkim sceny bezwzględnego uboju dziesiątek zwierząt, które w spazmach dogorywają na ekranie, oraz zarejestrowana w trakcie encierro – gonitwy byków i ludzi w Pampelunie – śmierć człowieka. Ironii całemu przedsięwzięciu dodaje jaskrawa kolorystyka, wynikająca z zastosowania w filmie Technicoloru.