Filmy tragedia, nihilizm

Gliniarz. Zawodowy złodziej. Genialna studentka matematyki. Psycholog. Mężczyzna chory na autyzm. Dość przypadkowy, nawet przewrotny zbiór osób. Żadna z nich nie wie, jak i dlaczego została uwięziona, wkrótce jednak okaże się, że każde z sześciorga uwięzionych posiada umiejętności, które mogą dopomóc im w ucieczce.

Seymour (Ewan McGregor) ma wszystko, co Ameryka lat 60-tych definiowała jako szczęście: piękną żonę Dawn (Jennifer Connelly), dobrą pracę, wymarzony dom na wsi i ukochaną córkę, Merry (Dakota Fanning). Dzień, w którym dowiaduje się, że jego jedyne dziecko jest zdolne do brutalnych ataków terroryzmu, będzie ostatnim dniem jego dotychczasowego życia. Czy amerykański sen o szczęściu, pokoju i dobrobycie był tylko marzeniem jednego pokolenia?

Faszystowskie Włochy, 1944 rok. Czterech skorumpowanych dostojników porywa grupę nastolatków, by zamknąć ich w odizolowanej willi na cztery miesiące systematycznych tortur i poniżania. Ten brutalny eksperyment obnaża mechanizmy totalitarnej władzy, która całkowicie odczłowiecza zarówno swoich oprawców, jak i bezbronny cel.

Integra Hellsing, potomkini Van Hellsinga przejmuje rodzinne brzemię i staje na czele Zakonu Rycerzy Kościoła Anglikańskiego. Od razu uwalnia uwięzionego od wieków wampira Alucarda, by ten pomógł jej w walce ze stworzeniami nocy. Ale ich przeciwnikami są nie tylko wampiry lecz również wysłannicy Watykanu.

Mozaika przypowieść. Trzy dorastające wojenne sieroty, zamykają się od anarchii, i tworzą karnawałową egzystencję radości, w świecie nieczułym i nie dobrym.

Film opowiadający losy Makbeta, lorda szkockiego który marzy o władzy i tronie królewskim. Za namową żony, podstępnie zabija króla Dunkana i sam zostaje królem. Polański zrobił film mroczny i posępny w tonacji, jednocześnie bardzo dramatyczny. Można dostrzec tu żal, rozgoryczenie i ból po niedawno zamordowanej ukochanej żonie Sharon Tate. Film był kręcony już po tej osobistej tragedii Polańskiego, po przyjeździe do Europy. Scenariusz napisał wspólnie (Kennethem Tynanem) – krytykiem literackim i kierownikiem literackim brytyjskiego Teatru Narodowego. Krytycy zarzucali Polańskiemu, iż powierzył główne role aktorom niedoświadczonym i zbyt młodym do tego dramatu, a taką właśnie obsadę – inną niż dotychczasowe inscenizacje i ekranizacje, Polański przygotował rozmyślnie Chciał przez to przełamać nieuzasadnioną według niego tradycję przedstawiania pary głównych bohaterów jako pary w średnim wieku.