Filmy feminizm, nastolatek

Santa Barbara, rok 1979. Okres protestów i ważnych zmian kulturowych. 50-letnia Dorothea Fields (Annette Bening) wychowuje syna Jamiego (Lucas Jade Zumann). Prosi, by dwie młode kobiety zajęły się nastolatkiem, bo są wyzwolone i otwarte na nowe spojrzenie na świat: Abbie (Greta Gerwig), punka, artystka o buntowniczym usposobieniu, i jej sąsiadkę, inteligentną 17-latkę Julie (Elle Fanning).

Dalsze losy Mii, która zdecydowała się zamieszkać ze swoją babcią w królewskim pałacu w Genovii. Już wkrótce okaże się, że Mia ma ją zastąpić w roli królowej. Jednak księżniczka musi wyjść za mąż przed koronacją. Przed Mią staje niezwykle trudne zadanie do rozwiązania…

Zbliżają się święta, więc Hawthorne College, jak co roku o tej porze, robi się pusty. Ale nie wszyscy opuszczają kampus. Riley Stone (Imogen Poots) i jej siostry ze stowarzyszenia studenckiego – atletka Marty (Lily Donoghue), rebeliantka Kris (Aleyse Shannon) i smakoszka Jesse (Brittany O’Grady) – przygotowują się do serii przyjęć z okazji świąt. Tymczasem na terenie kampusu pojawia się tajemniczy, zamaskowany morderca, który zabija młode kobiety jedną po drugiej. Kiedy liczba ofiar rośnie, Riley i jej przyjaciółki zaczynają się zastanawiać, komu mogą ufać. Podejrzani są wszyscy mężczyźni. Chłopak Marty – Nate (Simon Mead), nowy crush Riley – Landon (Caleb Eberhardt), a nawet uznany profesor Gelson (Cary Elwes). Kimkolwiek jest morderca, wkrótce przyjdzie mu odkryć, że dzisiejsze młode kobiety nie mają najmniejszego zamiaru być niczyimi ofiarami.

Rok 1955. Miasteczko w Stanach Zjednoczonych. W tym społeczeństwie płeć piękna traktowana jest bez szacunku i dziewczyny nigdy nie będą mieć odwagi, aby się zemścić. Ale pięć młodych dziewcząt zawiera przymierze na śmierć i życie. Tworzą własny gang. Teraz będą żyć według własnych praw i mścić się na upokarzających ich ludziach.

Turcja, 1999 rok. Pod pseudonimem Arzu, czterdziestoletnia Sabiha pracuje w erotycznym call center w Ankarze. Odbiera telefon za telefonem. Nagle Stambuł nawiedza potężne trzęsienie ziemi. Nastolatek, który rozmawiał z nią krótko przed katastrofą, dzwoni ponownie. Jest pogrzebany pod gruzami i błaga ją o ratunek. Sabiha przychodzi do głowy tylko jedno rozwiązanie. Dzwoni, nieświadoma, że wplątuje ją to w sprawy polityczne, na które nie ma wpływu.

Alec, cichy, introwertyczny nastolatek, zawsze postrzegał życie przez pryzmat małego biznesu pornograficznego swojego ojca, gdzie ich dom pełnił rolę planu zdjęciowego. Od śmierci matki Alec coraz bardziej angażuje się w rodzinny biznes i teraz filmuje i montuje materiały, które jego surowy i porywczy ojciec, Dylan, produkuje i w których gra. Jako starzejący się artysta, Dylan walczy o przetrwanie i polega na dziewczynach takich jak Lizzie, niezależnej artystce dla dorosłych, która stała się dla Aleca kimś w rodzaju starszej siostry. Wraz z narastającą presją finansową, pewność siebie Dylana zaczyna słabnąć, wystawiając Aleca na narastający chaos wokół niego. Kiedy ojciec i syn przeprowadzają się z Londynu do sennego nadmorskiego miasteczka, Alec ma nadzieję na nowy początek i stara się nawiązywać nowe znajomości, nie zdradzając przy tym swojego niekonwencjonalnego życia. Wydarzenia przybierają inny obrót, gdy poznaje koleżankę z klasy, Ninę, młodą, niezwykle niezależną i feministyczną młodą kobietę, której światopogląd nie mógłby być bardziej odległy od tego, z którym Alec dorastał. W miarę jak ich więź się pogłębia, Nina zaprasza Aleca do krainy intymności i wrażliwości, których nie da się uchwycić na zdjęciach, i rzuca mu wyzwanie, by zbadał, co to znaczy być naprawdę widzianym.

Jeanne ma 45 lat, od 10 lat jest wdową i mieszka z synem Sylvainem, który ma 16 lat. Wtorek: Jeanne przyjmuje „klienta”, zanim Sylvain wróci ze szkoły. Jak co dzień, jej czynności następują jedna po drugiej, zawsze takie same: sprzątanie pokoju, kąpiel, czyszczenie wanny, przygotowywanie posiłku. Kiedy Sylvain przybywa, jego matka całuje go bez słowa. Jedzą w ciszy, jak co wieczór. Środa: jak co rano Jeanne czyści buty, przygotowuje śniadanie, zmywa naczynia, potem robi zakupy, opiekuje się dzieckiem sąsiadki, pije kawę, wychodzi, idzie do brasserie i wraca po środowego „klienta”. Jednak tego wieczoru coś poszła nie tak. Zwykła sekwencja zostaje zerwana: Jeanne jest pobudzona, rozgotowała ziemniaki, zapomniała włączyć radio... Czwartek: Upór Jeanne w pragnieniu powtarzania tych samych czynności wpędza ją w obsesyjną paranoję. Zabija swojego czwartkowego "klienta"...

Jest rok 1975. Göran i jego przyjaciele decydują się na eksperyment - postanawiają żyć razem pod jednym dachem. Dni upływają im na medytacji, rozmowach, piciu wina i uprawianiu wolnej miłości. Pewnego dnia do komuny przybywa siostra Görana. Zmęczona swoim małżeństwem, chce ułożyć sobie życie od nowa. Jednak życie w komunie, ze swobodnym stosunkiem do seksu, palenia trawki, jest bardzo różne od tego, do jakiego przywykła. Jej niespodziewane pojawienie się, powoduje zamęt wśród mieszkańców wspólnoty, odsłaniając ich skrywane dotąd fantazje i pragnienia.

„Chciałbym zobaczyć głowę, którą będziemy mieli za 10 lat ...” Bruno (Julien Lambroschini), Momo (Nicolas Koretzky), Alain (Vincent Elbaz) i Leon (Joachim Lombard) znajdują się kilka lat po zakończeniu szkoły średniej w szpitalu. Przyjeżdżają na narodziny dziecka Tomasiego (Romain Duris), które rodzi jego dziewczyna Sophie (Élodie Bouchez). Tomasi, ich najlepszy przyjaciel, zmarł przez przedawkowanie tydzień temu. Konfrontują swoje fragmentaryczne i sprzeczne wspomnienia z liceum Monteskiusza. Pierwsze historie z dziewczynami, marzenia, głupie figle, śmiechy, bunty przeciwko nauczycielom, niewinne konflikty z rodzicami. "Pamiętasz głowę, która była 10 lat temu ..."