Filmy feminizm, nastolatek

Koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Dorothea Fields (Annette Bening) to ekscentryczna rozwódka po pięćdziesiątce, która jest właścicielką wielkiego domu w Santa Barbara. Kobieta wychowuje samotnie nastoletniego syna Jamiego (Lucas Jade Zumann). Nie jest to jednak łatwe zadanie. Dorastający chłopak coraz bardziej się od niej oddala. Zdesperowana matka prosi o pomoc swoją sublokatorkę Abbie (Greta Gerwig) oraz przyjaciółkę syna Julie (Elle Fanning).

Zbliżają się święta, więc Hawthorne College, jak co roku o tej porze, robi się pusty. Ale nie wszyscy opuszczają kampus. Riley Stone (Imogen Poots) i jej siostry ze stowarzyszenia studenckiego – atletka Marty (Lily Donoghue), rebeliantka Kris (Aleyse Shannon) i smakoszka Jesse (Brittany O’Grady) – przygotowują się do serii przyjęć z okazji świąt. Tymczasem na terenie kampusu pojawia się tajemniczy, zamaskowany morderca, który zabija młode kobiety jedną po drugiej. Kiedy liczba ofiar rośnie, Riley i jej przyjaciółki zaczynają się zastanawiać, komu mogą ufać. Podejrzani są wszyscy mężczyźni. Chłopak Marty – Nate (Simon Mead), nowy crush Riley – Landon (Caleb Eberhardt), a nawet uznany profesor Gelson (Cary Elwes). Kimkolwiek jest morderca, wkrótce przyjdzie mu odkryć, że dzisiejsze młode kobiety nie mają najmniejszego zamiaru być niczyimi ofiarami.

Minęło pięć lat od chwili, gdy amerykańska nastolatka Mia dowiedziała się, że jest jej przeznaczony tron mikroskopijnego królestwa w Europie, Genowii. Przez ten czas ukończyła nauki polityczne na Uniwersytecie Princeton. Teraz ma objąć rządy, ale zanim będzie koronowana, musi spełnić jeden ważny warunek: wyjść za mąż. Takie jest bowiem prawo Genowii, na którego straży stoi jej babka, królowa Clarissa. Rozpoczynają się poszukiwania odpowiedniego kandydata. Niestety, jest na to tylko miesiąc…

Rok 1955. Miasteczko w Stanach Zjednoczonych. W tym społeczeństwie płeć piękna traktowana jest bez szacunku i dziewczyny nigdy nie będą mieć odwagi, aby się zemścić. Ale pięć młodych dziewcząt zawiera przymierze na śmierć i życie. Tworzą własny gang. Teraz będą żyć według własnych praw i mścić się na upokarzających ich ludziach.

Jest rok 1975. Göran i jego przyjaciele decydują się na eksperyment - postanawiają żyć razem pod jednym dachem. Dni upływają im na medytacji, rozmowach, piciu wina i uprawianiu wolnej miłości. Pewnego dnia do komuny przybywa siostra Görana. Zmęczona swoim małżeństwem, chce ułożyć sobie życie od nowa. Jednak życie w komunie, ze swobodnym stosunkiem do seksu, palenia trawki, jest bardzo różne od tego, do jakiego przywykła. Jej niespodziewane pojawienie się, powoduje zamęt wśród mieszkańców wspólnoty, odsłaniając ich skrywane dotąd fantazje i pragnienia.

Turcja, 1999 rok. Pod pseudonimem Arzu, czterdziestoletnia Sabiha pracuje w erotycznym call center w Ankarze. Odbiera telefon za telefonem. Nagle Stambuł nawiedza potężne trzęsienie ziemi. Nastolatek, który rozmawiał z nią krótko przed katastrofą, dzwoni ponownie. Jest pogrzebany pod gruzami i błaga ją o ratunek. Sabiha przychodzi do głowy tylko jedno rozwiązanie. Dzwoni, nieświadoma, że wplątuje ją to w sprawy polityczne, na które nie ma wpływu.

Skrupulatnie opisuje z poczuciem zbliżającej się zagłady, codzienną rutynę wdowy w średnim wieku, której obowiązki obejmują ścielenie łóżek, gotowanie obiadów dla jej syna. W swojej ogromnej oszczędności film Akerman wydaje się prosty, ale obejmuje cały świat. Niezależnie od tego, czy postrzegana jest jako wymagające studium postaci, czy jako jedno z najbardziej hipnotyzujących i kompletnych przedstawień czasu i przestrzeni w kinie, Jeanne Dielman jest zdumiewającym, fascynującym eksperymentem filmowym, który był analizowany i dyskutowany przez dziesięciolecia.

„Chciałbym zobaczyć głowę, którą będziemy mieli za 10 lat ...” Bruno (Julien Lambroschini), Momo (Nicolas Koretzky), Alain (Vincent Elbaz) i Leon (Joachim Lombard) znajdują się kilka lat po zakończeniu szkoły średniej w szpitalu. Przyjeżdżają na narodziny dziecka Tomasiego (Romain Duris), które rodzi jego dziewczyna Sophie (Élodie Bouchez). Tomasi, ich najlepszy przyjaciel, zmarł przez przedawkowanie tydzień temu. Konfrontują swoje fragmentaryczne i sprzeczne wspomnienia z liceum Monteskiusza. Pierwsze historie z dziewczynami, marzenia, głupie figle, śmiechy, bunty przeciwko nauczycielom, niewinne konflikty z rodzicami. "Pamiętasz głowę, która była 10 lat temu ..."