Filmy kompozytor

Molly Mahoney (Natalie Portman) jest niezdarną kierowniczką centrum handlowego pana Magorium (Dustin Hoffman), największego sklepu z zabawkami na świecie. Niespodziewanie właściciel sklepu przepisuje go Molly.

Nowojorczyk Harvey Shine (laureat Oscara – Dustin Hoffman) przyjeżdża do Londynu na ślub córki. Tutaj spotyka go niemiła niespodzianka. Jego córka zdecydowała, że do ołtarza odprowadzi ją ojczym. To jednak nie koniec fatalnych wiadomości. W trakcie rozmowy telefonicznej ze swoim szefem Harvey traci pracę. Niespodziewanie spotkanie na lotnisku z Kate (laureatka Oscara – Emma Thompson) odmienia jego sytuację na lepsze …

Laura wciąż wierzy, że któregoś dnia spotka swojego "księcia z bajki". Ma już jednak 24 lata i w jej życiu nic się nie zmienia. Wtedy na jednej z imprez spotyka tajemniczego Sandro. Chłopak pojawia się dokładnie tak, jak Laura sobie to wyśniła. Wydaje się, że poznała wreszcie mężczyznę swoich marzeń, gdyby nie to, że wkrótce potem... zawiera znajomość z równie fascynującym Maxime'em. Czy można spotkać więcej niż jednego księcia z bajki?

Paryż 1913 roku. Coco Chanel ogląda pierwsze skandaliczne przedstawienie „Święta Wiosny” Igora Strawińskiego. Rytmiczny dysonans partytury i szokująca choreografia wywołują burzę. Ale Coco jest zachwycona Igorem, który gwałtownie wybiega z teatru. Siedem lat później, Coco i Igor spotykają się ponownie. Pomimo rozkwitu interesów, Coco pogrążona jest w rozpaczy po tragicznej śmierci swojego kochanka Arthura „Boy” Capela. Igor znalazł się we Francji uciekając przed bolszewicką rewolucją. Pomiędzy projektantką a kompozytorem nawiązuje się natychmiastowa przyjaźń i wzajemna fascynacja. Coco zaprasza Igora wraz z żoną i dziećmi do zamieszkania w jej wilii na obrzeżach Paryża. W czasie letnich miesięcy pomiędzy Coco i Igorem rozwija się romans. Korzysta na tym ich praca: Igor komponuje w nowym, bardziej liberalnym stylu, a Coco tworzy wraz z fabrykantem perfum, Ernestem Beaux, Chanel Nr 5. Tymczasem narastające napięcie panujące w wilii jest trudne do zniesienia.

Fantastyczna i zabawna historia Serga Gainsbourga. Film w którym, mały żydowski chłopczyk przechadza się po okupowanym przez nazistów Paryżu i w którym nieśmiały młody poeta próbuje oczarować swingujące kabarety lat sześćdziesiątych. Na ekranie twory jego umysłu ucieleśniają się, a jego natchnienie idzie w parze z wywołującymi skandale historiami miłosnymi. Wszystko to złożyło się na wywrotowy film, którego główny obywatel wprawił w drżenie całą planetę.

Nie znający się wcześniej Georges i Bronte biorą ślub. Mężczyźnie ma to umożliwić zdobycie zielonej karty, a jego nowej żonie ma to ułatwić wynajęcie wymarzonego mieszkania.

Znawca starych instrumentów Charles Moritz (Samuel L. Jackson) podejrzewa, że wystawione na aukcji w Montrealu poobijane i poniszczone, ale piękne purpurowe skrzypce pochodzą z pracowni słynnego włoskiego lutnika Nicolo Bussottiego z XVII wieku. Miały być dziełem jego życia, poświęconym pierworodnemu synowi. Niestety jego żona i dziecko umierają podczas porodu. Okazuje się, że losy kolejnych właścicieli instrumentu również naznaczone są tragizmem. Przez trzy stulecia bezcenne skrzypce wędrują po świecie – z Włoch do Austrii, potem Anglii, Chin, w końcu trafia do Kanady. Kiedy Moritz potwierdza oficjalnie ich autentyzm, dom aukcyjny wypełnia się po brzegi. Jednak nikt nie domyśla się, jaką tajemnicę kryje purpurowy instrument.

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.

Francja, 1940. W pierwszych dniach okupacji, piękna Lucile Angellier (Michelle Williams) jest przytłoczona obecnością i kontrolą teściowej (Kristin Scott Thomas). Jednak obie czekają na wieści o mężu Lucile: jeńcu wojennym. Paryscy uchodźcy zaczynają napływać do ich miasteczka, a wkrótce potem także pułk niemieckich żołnierzy, którzy zamieszkują w domach mieszkańców wsi. Lucile początkowo próbuje ignorować Bruno von Falka (Matthias Schoenaerts), przystojnego i wyrafinowanego niemieckiego oficera przebywającego z nimi. Ale wkrótce, potężna miłość przyciąga ich do siebie i prowadzi do tragedii.

Prywatny detektyw Mike Church dostaje nietypowe zlecenie. Ma zbadać sprawę kobiety przedstawionej mu jako Grace, która cierpi na amnezję. Dręczą ją koszmary odwołujące się do wydarzeń z 1940 roku, kiedy to pianistka Margaret została zamordowana przez swojego męża. Church zacznie podejrzewać, że sprawa może mieć nadprzyrodzony charakter... Fabuła Umrzeć powtórnie rozwija się równolegle w dwóch wątkach: współczesnym i tym z lat 40. W przeszłości obserwujemy rozwój małżeństwa wspomnianej Margaret z kompozytorem Romanem. Ich związek nie układa się najlepiej. Ona podejrzewa męża o romans ze służącą, jemu z kolei nie podoba się, że żona dużo czasu spędza z przystojnym reporterem.