Filmy kurdystan, irak

Dwóch przyjaciół, fotoreporterów specjalizujących się w zdjęciach wojennych, wyrusza wspólnie wykonać kolejne zlecenie na Bliskim Wschodzie. Ich ścieżki rozchodzą się podczas starć wojennych rywalizujących ze sobą nacji.

Latem 1990 roku, 20-letni Anthony Swofford, w trzecim pokoleniu rekrut, został wysłany na pustynię w Arabii Saudyjskiej, aby walczyć w pierwszej wojnie w Zatoce. Widzimy wojnę z punktu widzenia podekscytowanych, ale jednocześnie przerażonych możliwością rozpoczęcia prawdziwej walki rekrutów - młodych mężczyzn, którzy nagle znaleźli się na obcym terenie i szukają rozrywki grając w piłkę nożną w maskach przeciwgazowych, czekając na paczki z listami i pismami porno, kibicując walkom skorpionów i upijając się w czasie pierwszego Bożego Narodzenia spędzanego z daleka od rodziny.

Akcja filmu toczy się pod koniec wojny w Zatoce Perskiej. Czterech żołnierzy z elitarnego oddziału amerykańskiej armii postanawia ukraść transport złota ukryty w piaskach pustyni. Ta niebezpieczna przygoda dramatycznie odmieni ich dotychczasowe życie.

Film opowiada o Mamo - "kurdyjskim Mozarcie", który po upadku Saddama Husseina jedzie na koncert do irackiego Kurdystanu. Jego utopijna wizja "muzyki wolności" wydaje się bliska spełnienia. Dopełnieniem koncertu ma być kobiecy śpiew, który od czasu rewolucji islamskiej jest zakazany w Iranie, lecz stanowi nieodłączny element tradycyjnej muzyki Kurdów. Również muzyka Mamo skomponowana jest tak, że jej istotę stanowi kobiecy głos. Dlatego Mamo zamierza wziąć ze sobą w tę podróż śpiewaczkę i "przemycić" ją przez granicę irańsko-iracką, która przecina w pół jego ojczyznę... Podróży towarzyszy zła przepowiednia w związku ze zbliżającą się pełnią księżyca. Mamo nie zważa jednak na ostrzeżenia i złe wróżby, nic nie jest w stanie zmusić go do zmiany planów.

Dramat Bahmana Ghobadiego był pierwszym filmem wyprodukowanym w Iraku po upadku reżimu Saddama Husajna. Jego akcja rozgrywa się na pograniczu iracko-tureckim zamieszkałym przez społeczność kurdyjską. Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Irakowi, Kurdowie czekają więc na wyzwolenie spod irackiego reżimu. Są wśród nich dzieci: sieroty, którym przewodzi Kak Satellite. Pod jego kierownictwem dzieci z narażeniem życia oczyszczają okolicę z min lądowych. Satellite zna kilka słów po angielsku i ma opinię światowca. Tylko on w okolicy umie montować anteny satelitarne, dzięki którym mieszkańcy mogą dowiedzieć się, jak przebiega wojna. Autorytet Satellite'a zostaje zagrożony, kiedy do wioski przybywa tajemnicze rodzeństwo: piękna Agrin i jej niepełnosprawny brat Henkov. Chłopiec zdaje się posiadać dar jasnowidzenia.

Film opowiada o poświęceniu i miłości, które okazują sobie dzieci. Uczucia te są okazywane naturalnie, skromnie, z pokorą, wbrew trudnościom życia, wiele mówią o wielkości człowieka. Surowa rzeczywistość filmowego świata – ostra zima, ośnieżone szczyty gór, ascetyczne, graniczące z nędzą życie, wydobywają moralną wielkość decyzji małych bohaterów filmu. [opis dystrybutora]

Mehmet jest nowym zdobywcą Stambułu. Pracuje w wodociągach, ma młodą narzeczoną. Podczas burdy po meczu zaprzyjaźnia się z Berzanem, ulicznym sprzedawcą i kurdyjskim aktywistą. Pewnego razu podczas kontroli autobusu policja odnajduje obok Mehmeta porzuconą torbę z bronią. Przesłuchanie staje się brutalne i długie, gdyż zatrzymany wygląda podejrzanie kurdyjsko (ma ciemne włosy i ostre rysy twarzy). To zdarzenie niesie za sobą przykre konsekwencje: krąg znajomych Mehmeta stopniowo się przerzedza, w pracy pojawiają się problemy, spotyka się z szykanami ze strony sąsiadów, jego dziewczyna się załamuje. Jedyną osobą, która w pełni go rozumie jest Berzan, jednak i on nieustannie ściera się z policją. Gdy wydarza się tragedia, Mehmet wyrusza w długą podróż na Wschód (do ojczyzny Kurdów) i przechodzi tam powolną, lecz nieodwracalną metamorfozę. Dramatyczna przypowieść o tożsamości, przyjaźni, lojalności.

Dokument „Insha Allah. Krew Męczenników” pokazuje Państwo Islamskie z punktu widzenia wszystkich grup prześladowanych przez dżihadystów. Autorzy rozmawiają z najważniejszymi świadkami działań kalifatu: z generałami, ministrami, wojownikami ISIS i kurdyjskimi Peshmergami. W czasie zdjęć do filmu twórcy trzykrotnie uniknęli zamachów bombowych - jako jedyni polscy dziennikarze, obecni na froncie walki z ISIS, dotarli do świadków, którzy nigdy wcześniej nie opowiadali o swoich przeżyciach. Dziennikarzom udało się zebrać świadectwa chrześcijan z Mosulu i Doliny Niniwy, Jazydów z okolic Sinjar, Asyryjczyków z terenów północnej Syrii, oddziałów Peshmergów, jedynej lądowej formacji zbrojnej stawiającej opór Państwu Islamskiemu. Udało się porozmawiać również z członkami Państwa Islamskiego schwytanymi przez iracką policję.