Filmy relacja ojciec-syn, solidarność

Janek (Mateusz Kościukiewicz) jest wrażliwym osiemnastolatkiem, który wraz z przyjaciółmi przeżywa wypełnioną muzyką beztroską młodość. Gdy zakochuje się w Basi (Olga Frycz) nie chce pogodzić się z faktem, że ich miłość stanie się zakazana. Ich uczucie zostanie wystawione na próbę.

Erik jest listonoszem z mocno pogmatwanym życiem, nad którym dawno stracił kontrolę. W jego rodzinie panuje chaos, pasierbowie są dziksi od bandy Mongołów, a obrazu niekontrolowanego życia dopełnia betoniarka na trawniku przed domem. Przyczyną balansowania na krawędzi okazuje się być niegasnące wspomnienie Lily, miłości sprzed 30 lat. W kryzysowym momencie Erik pali skręta z marihuana i wyrusza w "podróż" do swej młodości, a odbędzie ją z wyjątkowym przyjacielem...

Redaktor Winkel ma ma zebrać kompromitujące materiały dotyczące Maćka Tomczyka - syna Mateusza Birkuta, działacza kierującego strajkiem w stoczni.

Początek lat 70. Missisipi. Z wojny wietnamskiej wraca Stephen Sommers (Kevin Costner). Nie daje on sobie rady z wyrzutami sumienia, obwinia się o śmierć swojego kolegi. W końcu zdaje sobie sprawę z tego, że zaniedbuje swoje dzieci.

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.