Filmy prl, prowincja

Lata PRL-u. Na głębokiej prowincji, w Olecku, rozpoczęto wznoszenie jednej z wielkich sztandarowych, socjalistycznych budowli: olbrzymiego kombinatu chemicznego. Oczywiście dla ówczesnych włodarzy najważniejsze było osiągnięcie celu, nieważne jakimi środkami... i kombinat postawiono na terenie puszczy. Wkrótce z powodu trucia środowiska rozpoczynają się konflikty z mieszkańcami a także problemy z robotnikami – z takimi to sprawami musi się borykać Bednarz, dyrektor kombinatu.

Po śmierci żony Edward Środoń znajduje nową pracę i wyjeżdża z rodzinnej miejscowości. Po drodze zatrzymuje się w domu Dziabasów.

Mosz – kapitalnie grany przez Jerzego Stuhra – zaopatrzeniowiec w zakładzie przemysłowym gdzieś w podkrakowskim miasteczku. Momentem przełomowym w jego życiu staje się kupno amatorskiej kamery filmowej. Filip bowiem, jako człowiek bez reszty oddany rodzinie, pragnie uwiecznić narodziny i rozwój swojej córki. Więść o zakupie Mosza obiega zakład pracy. Filip otrzymuje propozycję nakręcenia filmu z okazji pięciolecia przedsiębiorstwa. Dyrektor zakładu obejmuje nawet protektorat nad nowo powstałym amatorskim klubem filmowym. Kieślowski z niezwykłą przenikliwością ukazuje powolna ewolucję Filipa, który z człowieka „schowanego“ we własną prywatnośći ceniącego ponad wszystko „święty spokój“ przeobraża się w społecznika i artystę, wrażliwego na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. Amatorskim filmom Mosza daleko bowiem do propagandy sukcesu. Wręcz przeciwnie – samorodny reżyser bezkompromisowo pokazuje wynaturzenia otaczającej go rzeczywistości. Cena prawdy jest jednak wysoka...

"Dziewczyny do wzięcia" to opowieść o jednodniowej przygodzie młodych dziewcząt, pragnących przerwać monotonię wiejskiego życia. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy po odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie mężczyzny, może – w perspektywie – trwały związek. Wpadają w oko dwóm młodzieńcom, równie skrępowanym jak one. Gdy wydaje się, że przyjdzie skończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor ratuje znajomy kelner światowiec, który zaprasza całe towarzystwo do siebie.

Zbliża się kres "komuny" w Polsce. Krzysztof zostaje wyrzucony ze szkoły za kolportaż ulotek. Trafia do nowego liceum, do klasy IVa. Tworzy zgraną paczkę kumpli, młodych gniewnych, zaangażowanych w polityczną działalność, zakładają teatr polityczny. Za kilka miesięcy matura - egzamin dojrzałości. Czy go zdadzą?

W Trzebiatowie, małym miasteczku, panuje niezwykłe ożywienie. Na rynku zebrał się tłum mieszkańców, aby powitać ukochanego sierżanta MO - Władysława Lichniaka. Sierżant wrócił właśnie z pisemnego egzaminu maturalnego. Uwielbiający go mieszkańcy dbają, aby miał odpowiednie warunki do nauki. Ograniczyli spożycie alkoholu i sami utrzymują porządek w mieście. Niestety, wybucha awantura i zakłóca spokój sierżanta.

Prowincjonalne miasteczko, rok 1964. Czterej uczniowie technikum, zafascynowani muzyką i stylem życia słynnych Beatlesów, zakładają zespół i przyjmują pseudonimy: John, Paul, George i Ringo. John (Piotr Siwkiewicz) jest zauroczony szkolną koleżanką Anią (Anna Kaźmierczak). Podczas akademii szkolnej na zapleczu sali gimnastycznej John i Ania zostają przyłapani "na gorącym uczynku" przez nauczyciela Biegacza (Krzysztof Majchrzak). Rekwiruje on bieliznę dziewczyny i każe jej zgłosić się po odbiór osobiście. Pociąga to za sobą serię wydarzeń, które dla młodych przeżywających silne emocje ludzi wydają się być wydarzeniami epokowymi. Ciotka Ringa obcina mu podczas snu włosy, Ania ucieka z internatu, John podejmuję próbę samobójczą.... Po latach Ania i John czekają na sprawę rozwodową. Nie łączy ich nic, nawet muzyka Beatlesów.

Nastrojowy dramat psychologiczny, rozegrany w scenerii prowincjonalnego miasteczka: stary kolejarz staje wobec konfliktów, zrodzonych z nieoczekiwanego ożenku syna z obcą kobietą, nie zaś z kochającą go miejscową dziewczyną. Małe kresowe miasteczko. Z wojny wraca do domu syn starego zawiadowcy stacji, niespodziewanie przywożąc ze sobą żonę. Dramat kochającej go i czekającej na niego córki sąsiada, Celinki, oraz ojca, który w niej widział swą synową. Syn nie mogąc pogodzić się z ojcem, wyjeżdża wraz z żoną spodziewającą się dziecka. Miasteczko opuszcza także Celinka.

W małym prowincjonalnym teatrze Krzysztof, wraz z grupą swoich kolegów, przygotowuje inscenizację „Wyzwolenia” Wyspiańskiego. Przygotowaniem przedstawienia zajmuje się znany reżyser z Warszawy. Krzysztof jest najlepszym aktorem w zespole, więc reżyser obsadza go w głównej roli Konrada. Aktor wiąże z tym przedstawieniem duże nadzieje, wierzy, że ta rola będzie przełomem w jego karierze. Niestety, wkrótce dochodzi do konfliktu z reżyserem, który nie traktuje swojego zadania zbyt poważnie i odrzuca ambitne pomysły Krzysztofa. Próba buntu nie na wiele się zdaje, dodatkowo spadają na niego kłopoty domowe…