Filmy scena, restauracja

Joan Allen wciela się w rolę Terry - żony i matki czterech córek, która niespodziewanie zostaje opuszczona przez męża. Swój gniew i frustrację topi w alkoholu, gdy pewnego dnia zakwita przyjaźń pomiędzy nią a sąsiadem (Kevin Costner). Denny, dawna gwiazda baseballu, a obecnie DJ radiowy staje się najpierw wspaniałym kumplem do picia, a następnie ich zażyłość przeradza się w coś więcej. Jak jednak Danny poradzi sobie z pięcioma kobietami, które dobrze wiedzą czego chcą? Czy Terry znajdzie lekarstwo na swoją złość?

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.

Tajne stowarzyszenie, organizacja przestępcza o nazwie "Wampiry" terroryzuje Paryż. Mnożą się porwania, rozboje i zabójstwa. Metody działania policji są przestarzałe. Dziennikarz Philippe Guerande (Édouard Mathé) pracuje w gazecie światowej i właśnie jego przełożeni wysłali do zbadania zbrodni.

Dwa bracia Frank (Beau Bridges) i Jack (Jeff Bridges) kochają muzykę i grę na fortepianie. Od kilkunastu lat grają razem w różnych podrzędnych klubach aby zarobić na życie. Kiedy zaczynają odczuwać coraz większy brak zainteresowania swoim duetem, postanawiają zatrudnić piosenkarkę. Do ich zespołu dołącza piękna i utalentowana Susie Diamond (Michelle Pfeiffer). Zaczynają powoli odnosić coraz większe sukcesy, a Jack zakochuje się w dziewczynie. W trio pojawiają się pierwsze konflikty...

Rose Hovick (Rosalind Russell) ma dwie córki. Chciałaby, aby młodsza z nich June (Morgan Brittany) stała się słynną postacią i występowała na scenie, jednak w tym samym czasie ignoruje starszą. Wydaje się, że jest ona mniej obdarowana talentem przez los. Jednak June nie wytrzymuje presji matki, a ta wtedy przelewa swoje ambicje na osobę Louise. Dziewczyna zaczyna odnosić sukcesy jako Gypsy, ale to nadal nie zadowala niezaspokojonej matki.

Siedziba rozgłośni radiowej WLT zostaje przeznaczona do rozbiórki. To właśnie stamtąd, przez ponad 30 lat, była nadawana na żywo niezwykła audycja zatytułowana "A Prairie Home Companion". Film opowiada o ostatnim wieczorze w eterze i perypetiach gwiazd audycji, dwóch kowbójów Dusty'ego i Lefty'ego, śpiewających sióstr Yolandy i Rhondy Johnson, głównego konferansjera G.K. oraz ochroniarza rozgłośni Guy'a Noira.

Connie i Carla śpiewają w jednej z podrzędnych restauracji w Chicago. Przypadkowo stają się świadkami porachunków mafii i muszą uciekać z miasta. Trafiają do Los Angeles gdzie zmieniają swoją tożsamość i rozpoczynają karierę jako drag queens. Wkrótce okazuje się, że niespodziewana popularność i sukces niosą ze sobą wiele problemów.