Filmy dym, śnieg

Grupka ludzi leci na Księżyc. Po wylądowaniu miejscowi biorą ich do niewoli.

Według prastarej przepowiedni małego plemienia, pewnego dnia nadjedzie ostatnie stado mamutów, ale po udanych łowach na wioskę spadnie wielkie nieszczęście. Ten czas właśnie nadszedł, a nieszczęściem okazali się łowcy niewolników z odległej krainy. Chcąc odbić współplemieńców, ocaleli myśliwi ruszają za nimi. Niestety karawana po długiej i ciężkiej podróży dociera do celu, a członkowie wyprawy muszą połączyć swoje siły z miejscowymi plemionami, by obalić rządzących tą krainą starożytnych.

Film Stalingrad oparty jest na historycznej bitwie o miasto Stalingrad podczas II wojny światowej. Reżyser filmu, Joseph Vilsmaier, (twórcy takich obrazów jak Odlotowy Sekstet i Marlena), pokazał historię bitwy oczami młodych niemieckich żołnierzy, którzy po kampanii w Afryce, krótkim urlopie na Włoskiej Riwierze wraz z całym batalionem zostają przerzuceni na Front Wschodni. Batalia o Stalingrad rozpoczęła się w sierpniu 1942 roku. Zajęcie miasta, zdaniem niemieckiej propagandy, miało potrwać kilka dni. Tymczasem zacięte walki się przedłużały, aż nadeszła zima, której wszyscy się obawiali.

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.

Miasteczko rozpoczyna nieformalną trylogię o prowincji i prowincjonalności, z której bez skutku próbują się wyrwać niektóre postaci. Głównymi bohaterami filmu są brat i siostra, doświadczający po raz pierwszy kontroli systemu (hymn i czytanki w szkole), gier z otoczeniem (spotkania z głupkiem, osłem i żółwiem) czy odpowiedzialności za własne życie (słuchanie rodzinnej dyskusji). Pierwsza szkolna sekwencja, w której dzieci rozpraszają dziesiątki bodźców, jest prawdziwym mistrzostwem reżyserii dźwięku i obrazu. Drugą połowę filmu zajmuje nieśpieszna rozmowa rodziny przy dogasającym ognisku, pełna życiowych, czasem banalnych, mądrości, miłości i buntu.