Filmy dym, śnieg

Grupka ludzi leci na Księżyc. Po wylądowaniu miejscowi biorą ich do niewoli.

Roland Emmerich, reżyser filmów Dzień Niepodległości i Pojutrze, przedstawia porażającą opowieść o czasach, kiedy mamuty przemierzały ziemię, a mistyczne duchy kształtowały przeznaczenie człowieka. To przepełnione niesamowitymi efektami widowisko opowiada o pierwszym legendarnym bohaterze (Steven Strait), który odważnie wyrusza w daleką podróż, aby uratować swoją uprowadzoną ukochaną (Camilla Belle) i wypełnić proroctwo. Walcząc z szablozębnym tygrysem i prehistorycznymi drapieżnikami przekroczy nieznane granice, stworzy armię i odkryje zaginioną wysoko rozwiniętą cywilizację. Poprowadzi wojska do walki o wolność i stanie się wojownikiem, który rozpocznie legendę prehistorycznych czasów.

Film Stalingrad oparty jest na historycznej bitwie o miasto Stalingrad podczas II wojny światowej. Reżyser filmu, Joseph Vilsmaier, (twórcy takich obrazów jak Odlotowy Sekstet i Marlena), pokazał historię bitwy oczami młodych niemieckich żołnierzy, którzy po kampanii w Afryce, krótkim urlopie na Włoskiej Riwierze wraz z całym batalionem zostają przerzuceni na Front Wschodni. Batalia o Stalingrad rozpoczęła się w sierpniu 1942 roku. Zajęcie miasta, zdaniem niemieckiej propagandy, miało potrwać kilka dni. Tymczasem zacięte walki się przedłużały, aż nadeszła zima, której wszyscy się obawiali.

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.

Miasteczko rozpoczyna nieformalną trylogię o prowincji i prowincjonalności, z której bez skutku próbują się wyrwać niektóre postaci. Głównymi bohaterami filmu są brat i siostra, doświadczający po raz pierwszy kontroli systemu (hymn i czytanki w szkole), gier z otoczeniem (spotkania z głupkiem, osłem i żółwiem) czy odpowiedzialności za własne życie (słuchanie rodzinnej dyskusji). Pierwsza szkolna sekwencja, w której dzieci rozpraszają dziesiątki bodźców, jest prawdziwym mistrzostwem reżyserii dźwięku i obrazu. Drugą połowę filmu zajmuje nieśpieszna rozmowa rodziny przy dogasającym ognisku, pełna życiowych, czasem banalnych, mądrości, miłości i buntu.