Filmy wyścig pokoju

Rok 1986. Noc z 25 na 26 kwietnia. W elektrowni w Czarnobylu na Ukrainie, kilkadziesiąt kilometrów od Kijowa, dochodzi do eksplozji reaktora atomowego. Świat dowiaduje się o tym nie z radzieckich oficjalnych komunikatów, lecz dzięki urządzeniom pomiarowym, zainstalowanym w różnych częściach Europy, nad którymi przeszła radioaktywna chmura. Akcja spektaklu obejmuje pierwsze cztery dni po katastrofie. W Polsce władze komunistyczne stają przed dylematem: co zrobić? Jak się zachować w sytuacji kryzysowej, aby – z jednej strony – zapobiec możliwym, tragicznym skutkom skażenia promieniotwórczego, a z drugiej – nie narazić się Moskwie. Podjęta zostaje ważna decyzja, aby wszystkim dzieciom, jako najbardziej zagrożonym, podać preparat „płyn Lugola”, ale jednocześnie władze nie mają dość odwagi, aby odwołać pochód 1 Maja czy też zrezygnować z udziału polskiej ekipy w prologu Wyścigu Pokoju, który w tym roku miał się rozpocząć w Kijowie. Na wszelki wypadek próbuje się więc manipulować informacją.

Bohaterem dokumentu jest młody student filologii z Kopenhagi, który bierze udział w kolarskim Wyścigu Pokoju. Twórców zafascynował tym, że w każdym wyścigu, w którym brał udział, kończył na ostatnim miejscu. Tak samo jest i teraz, ponieważ młody chłopak jedzie zaraz przed autobusem z napisem: „Koniec”.

Jubileuszowy XX wyścig pokoju na trasie Warszawa-Berlin-Praga wystartował ze Stadionu X-lecia w stolicy Polski. Radiowej relacji nasłuchują mieszkańcy Więcborka - małego miasteczka w województwie kujawsko-pomorskim. Przez ich miejscowość biegnie trasa wyścigu. Każdy mieszkaniec – od dziecka po staruszkę – czyni przygotowania na swoją miarę. Uczniowie rysują kolarzy, orkiestra ćwiczy marsz powitalny, milicja obstawia drogę. Wzdłuż trasy powiewają biało-czerwone flagi. Lokalny koloryt zarejestrowali najlepsi operatorzy PKF.