Filmy twórczość artystyczna

Opowieść o miłości wyprzedzającej swój czas i intymnej więzi zdolnej przełamać niejedno tabu, ubiera w kostium – akcja rozgrywa się w Bretanii w 1770 roku – jak najbardziej współczesne pragnienia i uczucia. Bohaterkami filmu są szykowana do aranżowanego małżeństwa arystokratka Heloiza oraz przybyła z Paryża malarka, Marianna. Ta druga ma namalować portret tej pierwszej, ale w sekrecie: Heloiza nie chce bowiem pozować, buntując się w ten sposób przeciwko przymusowemu zamążpójściu. Marianna dyskretnie obserwuje swoją modelkę, intensywnie tworzy, ale niszczy kolejne wersje obrazu. Czuje, że nie pozna prawdziwego oblicza młodej kobiety tak długo, jak sama będzie ukrywać własne. Czasem burzliwa, jak ocean u wybrzeży Bretanii, czasem intymna, jak cisza panująca w malarskiej pracowni; relacja pomiędzy obiema kobietami przyjmie nieoczekiwany kierunek. Arystokratkę i artystkę połączy wspólna tajemnica.

Podczas jednego z wystawnych bali, Pan Neville - młody rysownik, zgadza się podpisać kontrakt z Panią Herbert na namalowanie posiadłości jej męża. Ma na to dwanaście dni, ponieważ w tym czasie, pan domu wyjeżdża do Southampton. Wszystko wydaje się układać znakomicie, do momentu, gdy córka Pani Herbert, Pani Talmann, zasugeruje Panu Neville'owi, że jest jedynym świadkiem zabójstwa Pana Herberta.

Młody malarz Jacques "Marzyciel" (Guillaume des Forêts), pewnej nocy spaceruje po Pont Neuf i spotyka młodą dziewczynę (Isabelle Weingarten), która rozważa samobójstwo. Po tym, jak próbowała wskoczyć do Sekwany, a Jacques ją zatrzymał, spotkali się. Następnej nocy spotykają się ponownie, a młoda dziewczyna Marthe zwierza się mu...

Julio Arenas (Jose Coronado), słynny aktor, znika podczas kręcenia filmu. Jego ciała nigdy nie odnaleziono, a policja zakończyła dochodzenie. Dwadzieścia dwa lata później program telewizyjny poświęca jeden wieczór tej tajemniczej sprawie i prosi o zeznanie najlepszego przyjaciela Julio, reżysera filmu, Miguela Garaya (Manolo Solo). Jadąc do Madrytu, Miguel zagłębi się w swoją przeszłość...

Monumentalne, ośmioczęściowe dzieło, które jest swobodną adaptacją powieści Balzaca „Historia trzynastu”. Kronika prób prowadzonych przez dwie trupy teatralne, przygotowujące się do wystawienia tragedii greckich Ajschylosa, „Prometeusza w okowach” i „Siedmiu przeciw Tebom”. Perypetie bohaterów, zarówno postaci scenicznych, jak i zaprzątnietnych codziennością aktorów, stanowią odbicie zagadkowej historii tajnego bractwa w Paryżu,

Akcja toczy się na planie nowej produkcji pt. "Przedstawiam wam Pamelę", w której pod kierownictwem uznanego francuskiego reżysera (w tej roli sam Truffaut) występuje zastęp gwiazd. Bardzo szybko ich problemy osobiste zaczynają wpływać na proces tworzenia: hollywoodzka sensacja Julie wpada w depresję, partnerujący jej Alphonse dziecinnie grymasi, starzejąca się Severine nie może zapamiętać kwestii i do tego popija... W tym całym zamieszaniu wyraźnie uwidacznia się rola reżysera, który jako jedyny czuwa nad całościową koncepcją dzieła, pozornie pozostając na uboczu.

Młoda kobieta bada śmierć pisarza, który nigdy niczego nie opublikował. Podczas podróży z Triestu do Londynu spotyka krewnych i przyjaciół zmarłego...

Życie Anne-Marie Stretter, żony ambasadora w Indiach, około 1930 roku. Cztery głosy próbują zrekonstruować historię wicekonsula Lahauru i Anne-Marie Stretter. Muzykę do filmu skomponował zespół India Song, a obrazy przenoszą widza przez puste pokoje i ogród zrujnowanego pałacu.

Film jest drobiazgową analizą układów panujących w społeczeństwie, analizuje relacje ludzi zakochanych lub złączonych ideą rewolucji. Reżyser spogląda również krytycznym okiem na studenckie zamieszki we Francji lat sześćdziesiątych i z przymrużeniem oka przedstawia poglądy współczesnych na temat historii. Zlepek myśli, poglądów, idei uzupełnia krytycznym spojrzeniem na społeczeństwo i przemysł filmowy czasów dzisiejszych.

Ładny dom na dole parku, w Yvelines. Kiedy jej mąż i dzieci odchodzą, Isabelle (Lucia Bosè) jest sama z przyjaciółką (Jeanne Moreau), a godziny mijają powoli. Martwi się przemocą, jaką jej córka Nathalie doznaje w szkole, ale nie może znieść myśli o wysłaniu jej do szkoły z internatem.