Filmy blues

Wyreżyserowany przez pochodzącego z Chicago Andrew Davisa film to inteligentne i odświeżające spojrzenie na grupę aspirujących muzyków, którzy próbują "zaistnieć" w świecie muzyki popularnej. Po raz pierwszy wydany w 1978 roku, ten znak rozpoznawczy niezależnej kinematografii został okrzyknięty dowcipem i urokiem oraz otrzymał energiczne brawa od krytyków na całym świecie. Stony Island otrzymał wyróżnienia i nagrody na US Film Festival (poprzednik Sundance), Deauville Film Festival, Santa Fe International Film Festival i Chicago International Film Festival.

Już słoneczko świeci wysoko na niebie i świeci na ciebie, a drzewa i rośliny pulsują w rytmie przesuwającej się taśmy. Cóż to wszystko znaczy? O co tutaj chodzi? Na te pytanie nie odpowie – jak chciałby narrator – ani profesor, ani dyrektor, co żyje i tyje. Przepływające obrazy w tle – jak dobrze sugeruje tytuł – dziadowskiej ballady, nie wiążą się w żaden logiczny ciąg. Dziadowski blues to wizja świata pod wpływem alkoholu: „Piję, piję wódkę i nic nie rozumiem, wszystko mi się kiwa, na ziemię się sunę”. W dalszych wersach owej smętnej piosenki wybrzmi jeszcze smutne zakończenie: „ale mnie już nie ma…”