Filmy łódź, butelka

Bruce Lee stara się położyć kres działalności Hana handlującego narkotykami i dziewczętami. Szukając sprawców śmierci swojej siostry, udaje się na wyspę, której właściciel pod przykrywką prowadzenia szkoły walk kung-fu szmugluje opium i czerpie zyski z prostytucji.

Pogrążony w żałobie wdowiec Garret Blake zarabia na życie budowaniem łodzi. To, czy uda mu się odbudować własne życie, pozostaje znakiem zapytania do czasu, gdy do osady, w której mieszka, przybywa samotna dziennikarka – Theresa.

Katastrofa wstrząsa planetą: bieguny magnetyczne Ziemi odwróciły się. Oceany ominęły kontynenty, pozostawiając po sobie ogromną pustynię. W tym zniszczonym świecie rodzina musi walczyć o przetrwanie. Kiedy bieguny ponownie się odwrócą, będzie już za późno.

Historia o trójce dzieci, którym udało się zajrzeć w głąb podwodnego świata, przeżyć niezapomniane przygody i na własnej skórze doświadczyć, jak to jest być... rybką. Jest to opowieść o przyjaźni i życiu na dnie morza, nie tak różnym od tego na lądzie.

Julianne (Tara Reid) i Mitch (Kip Pardue), świeżo poślubieni małżonkowie, wyruszają na miesiąc miodowy do domku na zalesionej wyspie. Kobieta jest nieco zaskoczona, że domek otacza ze wszystkich stron staw i żeby się do niego dostać, trzeba podpłynąć łódką. Niepokój budzi też fakt, że komórka nie ma tu zasięgu. Pierwsze dni pobytu są jednak spełnieniem marzeń o romantycznym wypadzie z ukochanym. Wkrótce ta idylla przeradza się w koszmar z najgorszych snów. Mitch ujawnia swoje psychotyczne skłonności? nie ma zamiaru opuścić wyspy i wrócić do cywilizacji. Co więcej? nie wyobraża sobie, żeby mogła to zrobić żona. Julianne uświadamia sobie, że tylko jedno z nich może wyjechać...

W "Drzewie" twórca oddaje głos milczącemu (co nie znaczy, że cichemu) kinu, burząc długimi ujęciami i jednostajnymi jazdami kamery wrażenie linearności czasu. W pogrążonym w mroku i wojnie Sarajewie spotyka się dwóch bohaterów – szukający matki chłopiec i mężczyzna codziennie przed świtem wyruszający z butelkami po wodę dla całej kamienicy. Zagadką pozostaje jednak geneza tego spotkania – czy nie mamy tu raczej do czynienia z jedną osobą, która istnieje w dwóch wymiarach? "Kino zawsze dotyczyło gestów" – mówi Gil Mata, więc zwykłe czynności przyjmują w "Drzewie" abstrakcyjną, "ponadczasową" formę, samotność zaś znajduje w nim wymiar najbardziej podstawowy, najgłębszy. Bo jak pisał Alberto Caeiro, nie za odchodzącym w dal okrętem, lecz za samymi sobą odczuwamy największą tęsknotę.