Filmy architekt

Boscy są po trzydziestce i mają trójkę dzieci. Poznali się jeszcze na studiach i od tej pory stanowią zgodne i kochające się małżeństwo. Zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, a owocem ich miłości był Tomek. Niedługo później przychodzi na świat ich kolejny syn Jakub - zamknięty w sobie nieśmiały nastolatek. Średnia latorośl to w odróżnieniu od najstarszej typ sportowca i maniak deskorolki. Najmłodszy ośmioletni syn Kacper lubi podkreślać, że z racji wieku wszystko mu się należy. Boscy mieszkają pod Warszawą w przestronnym, kupionym na kredyt domu. Pieczę nad rodziną sprawuje Ludwik, który jest architektem i pracuje w domu. Natalia Boska po kilkuletniej przerwie zawodowej, którą poświęciła na wychowanie dzieci, wraca do pracy. Przed Natalią otwierają nowe perspektywy…

Życie idealnej jak z obrazka pary Ivy i Theo wydaje się proste: udana kariera, kochające się małżeństwo, wspaniałe dzieci. To jednak tylko fasada i wkrótce nadchodzi burza. Mężczyzna zmaga się z problemami natury zawodowej, natomiast ambicje jego partnerki rosną, co rozpala żar ostrej rywalizacji i skrywanej urazy.

Kate (Vera Farmiga) i John (Peter Sarsgaard) tworzą małżeństwo wychodzące z kryzysu po stracie nienarodzonego dziecka. Postanawiają adoptować dziecko, by nadać Kate, byłej alkoholiczce, nowy cel w życiu. W sierocińcu poznają uroczą dziewczynkę imieniem Esther (Isabelle Fuhrman), która wywiera na obojgu pozytywne wrażenie. Decydują się zabrać ją ze sobą do domu. Z początku wszystko wydaje się być piękne, jednak Esther zaczyna stwarzać problemy, kłócąc ze sobą swoją nową rodzinę.

Gdy po 27 latach w Derry ponownie zaczynają ginąć dzieci, Mike Hanlon przypomina przyjaciołom o złożonej obietnicy dokończenia walki z morderczym klaunem.

Zapracowany, liczący na awans Michael Newman, kupuje od tajemniczego Morty'ego pilota, dzięki któremu zmienia się jego życie.

Niezależna i pełna temperamentu Donna (Meryl Streep) prowadzi mały hotel na idyllicznej greckiej wyspie. Kobieta samotnie wychowuje córkę Sophie (Amanda Seyfried). Dziewczyna jest szczęśliwie zakochana i zamierza wziąć ślub. Donna postanawia zorganizować tę ważną uroczystość wraz ze swymi dwiema wiernymi przyjaciółkami, z którymi tworzyła kiedyś zespół Donna i Dynamitki: praktyczną i ułożoną Rosie (Julie Walters) oraz wielokrotną rozwódką Tanyą (Christine Baranski). Kobieta nie wie, że Sophie potajemnie zaprosiła na ślub trzech gości. Sophie, chcąc się dowiedzieć, kto jest jej ojcem, sprowadziła do Grecji mężczyzn, z którymi Donna miała romans 20 lat wcześniej. W trakcie jednej magicznej doby zakwitnie nowe uczucie, a ponadto potwierdzi się mądre przesłowie, że stara miłość nie rdzewieje.

Tom jest niepoprawnym romantykiem. Wierzy, że nawet w obecnych cynicznych czasach prawdziwa miłość zdarza się tylko raz. Niestety Summer nie podziela jego zdania. To nie przeszkadza Tomowi walczyć o uczucia dziewczyny. Jest jak współczesny Don Kichote – marzyciel próbujący osiągnąć nierealne cele. Po jakimś czasie nie jest zakochany w Summer, tylko w idealizowanym obrazie dziewczyny, który sam stworzył. Historia zaczyna się w dniu gdy piszący teksty na kartki z życzeniami Tom (Joseph Gordon-Levitt) poznaje nową sekretarkę swojego szefa, Summer (Zooey Deschanel). Dziewczyna wydaje się być poza jego zasięgiem, ale okazuje się, że mają ze sobą dużo wspólnego. Oboje uwielbiają The Smiths i surrealistyczne obrazy Magritte’a. Do tego Tom kiedyś mieszkał w Jersey, a Summer ma kota o imieniu Bruce. Pasują do siebie jak dwie połówki jabłka… Po trzydziestu jeden dniach akcja powoli się rozwija. Trzydziestego drugiego dnia Tom jest już zakochany na zabój. Summer jawi mu się jako ideał. Sto osiemdziesiątego piątego dnia przychodzi lekkie zawirowanie, ale Tom wciąż ma nadzieję. Jego relacja z Summer jest raz lepsza, raz gorsza – spotykają się, po chwili przestają do siebie odzywać. W filmie pojawiają się skoki w czasie, sceny na dzielonym ekranie, karaoke. Wszystko to składa się na kalejdoskop przeżyć i skłania do refleksji na temat tego, czemu próbujemy zrozumieć czym jest miłość.

Przed sądem staje oskarżony o zabójstwo Latynos. Jego wina jest oczywista. Osądzić go może tylko społeczeństwo, reprezentowane przez dwunastu ławników, którzy rozpoczynają naradę. Czy wina oskarżonego jest naprawdę taka oczywista? Czy może nam wygodniej jest nie myśleć i ślepo podążać krótszą drogą znakowaną stereotypami i uprzedzeniami. Wśród tych dwunastu sprawiedliwych znajdzie się jeden, któremu droga naokoło wydaje się słuszniejsza i stara się przekonać innych, by pochylili się nad losem człowieka i oddali mu prawo do sprawiedliwego osądu. Czy moralność i człowieczeństwo znajdą więcej sprzymierzeńców?

Jest rok 2030, Ted sadza dwójkę swoich nastoletnich dzieci na kanapie i zaczyna opowiadać im tytułową historię. Opowieść rozpoczyna się gdy najlepszy przyjaciel Teda oświadcza się swojej dziewczynie, co wywołuje w Tedzie refleksję, że dla niego również nadszedł czas się ustatkować. Co zaskakujące - znajduje tę właściwą dziewczynę dość szybko. Jest nią dziennikarka Robin. Ted zaprasza ją na randkę, na której wszystko idzie dobrze aż do czasu, gdy Ted niechcący wyznaje dziewczynie miłość, wprawiając ją tym samym w zakłopotanie i przekreślając swoje szanse na usidlenie Robin.

Zdruzgotana po niespodziewanej śmierci męża, Beth (Rebecca Hall) zostaje sama w domu nad jeziorem, który dla niej zbudował. Stara się najlepiej jak potrafi, ale dopadają ją koszmary. Na miejscu ma niepokojące wizje, wbrew radom przyjaciół zaczyna grzebać w dobytku męża, chcąc odpowiedzi. To, co znajduje, to tajemnice zarówno dziwne, jak i niepokojące, kobieta postanawia jest rozwiązać.