Filmy depresja, architekt

Chris i Gitti spędzają wymarzone wspólne wakacje z dala od świata. Podróż na Sardynię staje się sprawdzianem dla dwójki ludzi i ich charakterów. Pozornie błahe wydarzenie, jakim jest spotkanie z inną parą, poważnie destabilizuje ich związek. Tej drugiej parze nie tylko lepiej się powodzi, ale potrafią też skryć tradycyjny podział na role męskie i żeńskie za fasadą nowoczesności. Pełne humoru i brutalnie dokładne studium sprzecznych pragnień kobiety i mężczyzny w poszukiwaniu własnej tożsamości. Subtelna historia miłosna, która zgłębia istotę związku i odzwierciedla emocjonalny chaos, w jakim znalazło się całe pokolenie.

Kate (Vera Farmiga) i John (Peter Sarsgaard) tworzą małżeństwo wychodzące z kryzysu po stracie nienarodzonego dziecka. Postanawiają adoptować dziecko, by nadać Kate, byłej alkoholiczce, nowy cel w życiu. W sierocińcu poznają uroczą dziewczynkę imieniem Esther (Isabelle Fuhrman), która wywiera na obojgu pozytywne wrażenie. Decydują się zabrać ją ze sobą do domu. Z początku wszystko wydaje się być piękne, jednak Esther zaczyna stwarzać problemy, kłócąc ze sobą swoją nową rodzinę.

Tom jest niepoprawnym romantykiem. Wierzy, że nawet w obecnych cynicznych czasach prawdziwa miłość zdarza się tylko raz. Niestety Summer nie podziela jego zdania. To nie przeszkadza Tomowi walczyć o uczucia dziewczyny. Jest jak współczesny Don Kichote – marzyciel próbujący osiągnąć nierealne cele. Po jakimś czasie nie jest zakochany w Summer, tylko w idealizowanym obrazie dziewczyny, który sam stworzył. Historia zaczyna się w dniu gdy piszący teksty na kartki z życzeniami Tom (Joseph Gordon-Levitt) poznaje nową sekretarkę swojego szefa, Summer (Zooey Deschanel). Dziewczyna wydaje się być poza jego zasięgiem, ale okazuje się, że mają ze sobą dużo wspólnego. Oboje uwielbiają The Smiths i surrealistyczne obrazy Magritte’a. Do tego Tom kiedyś mieszkał w Jersey, a Summer ma kota o imieniu Bruce. Pasują do siebie jak dwie połówki jabłka… Po trzydziestu jeden dniach akcja powoli się rozwija. Trzydziestego drugiego dnia Tom jest już zakochany na zabój. Summer jawi mu się jako ideał. Sto osiemdziesiątego piątego dnia przychodzi lekkie zawirowanie, ale Tom wciąż ma nadzieję. Jego relacja z Summer jest raz lepsza, raz gorsza – spotykają się, po chwili przestają do siebie odzywać. W filmie pojawiają się skoki w czasie, sceny na dzielonym ekranie, karaoke. Wszystko to składa się na kalejdoskop przeżyć i skłania do refleksji na temat tego, czemu próbujemy zrozumieć czym jest miłość.

Kobieta jego marzeń jest na wyciągnięcie ręki. Jednak kim ona jest? Oto opowiedziana w migawkach z przeszłości nieprzewidywalna i bardzo zabawna historia dwudziestokilkulatka Teda, który spotyka swoją pokrewną duszę i raz na zawsze żegna się ze światem tanich podrywów, jednonocnych przygód i związków skazanych na porażkę. Ślub przyjaciół Teda, Marshalla i Lily nadchodzi nieubłaganie. Na szczęście nie przeszkadza to Barney’owi w nowych, kawalerskich podbojach. Tymczasem romans Teda z Robin przeradza się w bardziej dojrzałą relację, jednak czy jest mu ona pisana?

Beth (Rebecca Hall jest wstrząśnięta nagłą śmiercią męża, mieszka osamotniona w zbudowanym przez niego domu nad jeziorem. Robi wszystko, żeby zachować spokój, ale dręczą ją koszmary – niepokojące wizje nawiedzającej dom i wzywającej ją uwodzicielsko widmowej istoty. Wbrew radom przyjaciół Beth zaczyna przekopywać rzeczy męża w poszukiwaniu sensownego wyjaśnienia. W efekcie odkrywa szereg dziwnych, szokujących sekretów – klucz do zagadki, którą postanawia za wszelką cenę rozwiązać.

Pokolenie „Egoistów” to pokolenie ludzi żyjących w niezwykłym tempie, wspomagających się psychotropami i narkotykami, płacących za sukces atrofią uczuciową i skrajnym cynizmem. Do ich karier tęskni młodzież, o nich marzą dziewczyny z prowincji. To wreszcie ich finansowy sukces budzi odrazę, gdyż w tym kraju pieniądze są oznaką moralnej i duchowej klęski. Główny bohater, Smutny, nie znajduje w swoim świecie wartości, z którymi chciałby się związać. Nie jest jednak nihilistą, pod maską cynizmu ukrywa wrażliwość, która w jego świecie poczytywana jest za słabość.

Leo Waters, architekt-idealista, prowadzi niczym nieskrępowane życie na przedmieściach Chicago. Z kolei borykająca się z problemami dnia codziennego aktywistka, Tonya Neele, mieszka na podrzędnym i niespełniającym podstawowych norm bezpieczeństwa osiedlu. W akcie desperacji stara się nakłonić władze do wyburzenia blokowiska i wybudowaniu na jego miejsce przyzwoitego i niedrogiego osiedla. Kobieta dochodzi do wniosku, że na jej petycji brakuje tylko podpisu architekta odpowiedzialnego za projekt - Leo Watersa...

Pewien amerykański architekt przybywa do Rzymu wraz z małżonką, by organizować wystawę poświęconą jego idolowi XVIII-wiecznemu architektowi - wizjonerowi. Jego optymizm i radość życia zaczynają się nagle psuć. Niemoc artystyczna postępuje równolegle z dolegliwościami gastrycznymi i rozpadem więzi małżeńskich. Procesy te trwają 9 miesięcy - czas od poczęcia do narodzin człowieka i znajdują metaforyczne odpowiedzi w obrazach rzymskiej architektury. Rozpad osobowości i dezintegracja człowieka pokazana ironicznie i z sarkazmem.